สัมผัสธรรมชาติ ถักทอความทรงจำ | 10 คำถามถึง Kousuke Shimasaki | ISSUE #5

‘ISSUE’ คือซีรีส์ที่เจาะลึกแนวคิดและความรู้สึกของครีเอเตอร์จากทั่วโลก จุดประกายแรงบันดาลใจใหม่ ๆ
ใน ‘ISSUE #5’ เราได้พูดคุยกับ Kousuke Shimasaki ผ่าน 10 คำถาม เพื่อสำรวจประสบการณ์และความรู้สึกที่เป็นรากฐานของเขาในฐานะศิลปิน

ผมชื่อ Kousuke Shimasaki เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 1997 มาจากจังหวัดโคจิ ช่วงมหาวิทยาลัยผมใช้ชีวิตห่างไกลจากโลกของการถ่ายภาพ

จุดเริ่มต้นของผมคือช่วงฤดูร้อนปี 1 ที่ได้ไปเที่ยวเกียวโตกับแฟน ตอนนั้นเธอยืมกล้องมิเรอร์เลสจากแม่มา และการได้กดชัตเตอร์ในครั้งนั้นทำให้ผมเริ่มสนใจถ่ายภาพ ความรู้สึกนั้นน่าสนใจมากจนผมเริ่มศึกษาการถ่ายภาพอย่างจริงจัง ในตอนแรกผมหาข้อมูลเกี่ยวกับช่างภาพต่าง ๆ จากนั้นจึงเริ่มเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของกล้องและภาพถ่าย จนค่อย ๆ ดำดิ่งสู่โลกของการถ่ายภาพ

ปัจจุบันผมเน้นถ่ายภาพไลฟ์สไตล์เป็นหลัก และในฐานะศิลปินร่วมสมัยก็ได้ขยายขอบเขตการทำงานโดยจัดนิทรรศการเดี่ยวผ่านแกลเลอรี่อย่างต่อเนื่อง

ในเว็บไซต์ส่วนตัวของผม ผมได้ระบุธีมหลักที่ยึดถือมาตลอดคือ “กลิ่นของสถานที่และสายใยแห่งความทรงจำ” ตั้งแต่เด็ก ผมมักจะสัมผัสได้ถึง “พลัง” บางอย่างของสถานที่ต่าง ๆ ผ่านการเดินทาง และความรู้สึกนั้นยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน ผมให้นิยามภาพนามธรรมนี้ว่า “กลิ่นของสถานที่” เช่น ในสถานที่อันตราย เราอาจรู้สึกถึงกลิ่นอันตรายได้ ผมยังจำกลิ่นของการเดินทางที่เกียวโตได้ดี

นอกจากนี้ ผมยังสนใจแนวคิดเรื่องธรรมชาติและอนิมิซึม ด้วยความที่เติบโตในชนบท ธรรมชาติรอบตัวจึงมีอิทธิพลต่อการสร้างสรรค์ผลงานของผมอย่างมาก หลังจากย้ายมาโตเกียว ผมรู้สึกถึงความอึดอัดและช่องว่างระหว่างธรรมชาติกับเมือง ผมอยากถ่ายทอดสายตาแห่งความเคารพและความอ่อนโยนที่มนุษย์มีต่อธรรมชาติผ่านภาพถ่ายของผม

อาจจะจำไม่ค่อยได้
ตอนเด็ก ๆ อาจจะเคยถ่ายภาพบ้างหรืออาจจะไม่เคยเลยก็ได้

แต่ถ้าพูดถึงกล้องวิดีโอ ผมมีโอกาสได้จับบ่อยกว่ากล้องถ่ายภาพ เพราะพ่อชอบถ่ายวิดีโอบ่อย ๆ ภาพจำเกี่ยวกับกล้องวิดีโอจึงชัดเจนกว่ากล้องถ่ายภาพ

อย่างที่พูดไป จุดเริ่มต้นจริง ๆ คือการไปเที่ยวเกียวโตช่วงปี 1 มหาวิทยาลัย จากนั้นความรู้สึกที่มีต่อการถ่ายภาพก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนประถมผมเล่นดอดจ์บอล ช่วงมัธยมต้นถึงปลาย 6 ปีเล่นเบสบอล เป็นคนชอบกิจกรรมกลางแจ้งมาก เลยแทบไม่ได้จับกล้องเลยก็ว่าได้ แต่เพราะแบบนั้น เวลาที่ไม่ได้อยู่บ้านทำงาน ผมก็มักจะออกไปข้างนอกเสมอ

ถ้าพูดตามตรง เมื่อก่อนผมให้ความสำคัญกับอุปกรณ์มาก แต่ในช่วงเดือนที่ผ่านมากลับรู้สึกว่าไม่จำเป็นอีกต่อไป
สุดท้ายแล้ว สิ่งสำคัญคือความรู้สึกที่กล้องเข้ากับตัวเองหรือไม่ เวลาถือกล้องหรือกดชัตเตอร์ ความรู้สึกนั้นต้องส่งตรงถึงร่างกาย นี่คือสิ่งที่ผมให้ความสำคัญ

ผมมองว่ากล้องคือคู่หูในชีวิตประจำวัน จึงอยากเลือกกล้องที่คิดว่าจะใช้ไปได้นาน ๆ ถ้าจะพูดถึงรายละเอียด ก็ต้องสมดุลระหว่างน้ำหนักและความเบา นั่นเป็นเหตุผลที่ผมหยุดใช้กล้องมิเรอร์เลส เพราะมันไม่เข้ากับความรู้สึกของผม มือผมใหญ่เพราะเล่นเบสบอลมาก่อน กล้องที่กริปเล็กจะทำให้เมื่อยมือมากขึ้น

สายตาผมไม่ค่อยดีด้วย กล้อง DSLR ที่มองผ่านช่องมองภาพแบบออปติคอลจึงเหมาะกับผมมากกว่า ผมใช้กล้องหนักสำหรับงานเชิงพาณิชย์และกล้องคอมแพคสำหรับงานทั่วไป เดิมใช้ Nikon D810 ตอนนี้ D850 คือคู่หูประจำตัว

สำหรับงานศิลปะ ผมชอบใช้เลนส์ฟิกซ์แมนนวลของ Voigtlander โดยเฉพาะ ULTRON 40mm F2 Aspherical SL IIs ที่มีน้ำหนักเบาและเป็นเสน่ห์เฉพาะตัว

ช่วงนี้ผมชอบฟัง ‘Crayon’ ของ Fuji Taito เพลงที่ฟังมาตลอดคือ ‘incident’ และ ‘Way too nice’ ของ KID FRESINO

สำหรับผมที่ใช้ชีวิตในโตเกียวช่วงวัย 20 รู้สึกว่าแนวเพลง HipHop และ Rock ตอบโจทย์ความรู้สึกในแต่ละวัน

อาจจะมีหลายคน
แต่สิ่งที่พูดได้อย่างเต็มปากคือ แฟนและครอบครัวของผม พวกเขาคือแรงบันดาลใจสำคัญในชีวิต

ในการสร้างสรรค์ผลงาน สองสิ่งนี้คือรากฐานสำคัญของชีวิตผม สมัยมหาวิทยาลัยผมยังไม่รู้สึกแบบนี้ แต่เมื่อได้สัมผัสกับกล้องและภาพถ่าย ความรู้สึกนี้ก็ชัดเจนขึ้น

ในบรรดาผู้มีชื่อเสียง ผมนับถือ Sansei Yamauchi, Daisetsu Suzuki, Ryuichi Sakamoto และ Hayao Miyazaki ผมสัมผัสได้ถึงความเป็นญี่ปุ่นและการให้ความสำคัญกับธรรมชาติจากพวกเขา

ผมอาจจะชอบคนที่มีความอ่อนโยนโดยธรรมชาติ

ตอนนี้กล้องที่อยากใช้คือ Leica
เมื่อก่อนผมเคยใช้ M3 แต่เพราะราคาฟิล์มที่สูงขึ้นจึงจำใจต้องปล่อยไป อย่างไรก็ตาม เสน่ห์ของ Leica คือการผลิตอย่างประณีตทีละชิ้น ความหนักแน่น และเมื่อใช้ไปนาน ๆ จะยิ่งเข้ากับตัวเองได้ดี ผมอยากสัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง

นอกจากนี้ ผมก็อยากลองใช้ Leica รุ่นใหม่ล่าสุดด้วย อยากสัมผัสความเป็นที่สุดของ Leica ในรุ่นปัจจุบัน

ผมชอบถ่ายคนที่นั่งจิบกาแฟเงียบ ๆ ในคาเฟ่ยามค่ำคืน หรือคนที่ยืนเหม่ออยู่ในตรอกซอกซอย ผมชอบสถานที่เงียบสงบห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง และแน่นอนว่าผมก็รักธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

เมื่อไม่นานมานี้ ผมสังเกตเห็นดอกไม้เล็ก ๆ ที่เบ่งบานอย่างเข้มแข็งริมถนนมากขึ้น ตอนที่สุนัขของผมจากไป อยู่ ๆ ก็มีดอกไม้ดอกหนึ่งบานขึ้นที่บ้าน นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้น

แม้จะเล็กแต่ก็ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แม้จะไม่มีเสียงแต่ก็พยายามมีชีวิตอยู่ ภาพเหล่านั้นดึงดูดสายตาผมเสมอ

ผมคิดว่าการคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเองเป็นสิ่งที่ไม่เท่เอาเสียเลย

ผมพยายามรักษาความเท่าเทียมกับผู้อื่นและไม่ให้ผลประโยชน์ส่วนตัวมาก่อนเสมอ

อีกอย่างคือคนที่ไม่ปฏิเสธเมื่อได้ยินความคิดเห็นที่ต่างจากตัวเอง หรือพูดง่าย ๆ คือคนที่ไม่กล้าพูดว่าใช่หรือไม่ใช่ ผมรู้สึกว่าคนเหล่านั้นไม่ได้เผชิญหน้ากับตัวเองอย่างจริงจัง

ช่วงนี้ผมแทบไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าเลย

แต่ร้านสูทสั่งตัด “Auba Jaconelli” ที่ผมรับหน้าที่ถ่ายภาพอยู่บ่อย ๆ ก็เป็นร้านที่ผมใช้บริการบ่อย ช่วงนี้ผมใส่แจ็กเก็ตบ่อย ฤดูร้อนก็จะใส่โปโลเชิ้ตกับยีนส์ทรงสวยและรองเท้าโลฟเฟอร์ เพื่อให้ได้บรรยากาศเฟรนช์วินเทจ

โดยพื้นฐานแล้วผมไม่ค่อยซื้อของออนไลน์ สิ่งที่ผมชอบต้องเห็นด้วยตาตัวเอง ไม่ว่าแบรนด์ไหนถ้าถูกใจก็ซื้อ

สำหรับการสร้างสรรค์ผลงาน ผมแทบไม่มีการตั้งค่าตายตัว แต่สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดคือการไม่ใช้แฟลช เพราะผมรักธรรมชาติ การใช้แสงธรรมชาติเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ผมถนัดการจับจังหวะของแสงธรรมชาติที่ส่องเข้ามาในพื้นที่นั้น ๆ สำหรับงานเชิงพาณิชย์อาจต้องจัดไฟบ้าง แต่โดยส่วนตัวผมไม่ค่อยอยากใช้แสงประดิษฐ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น