สัมผัสและจับต้องแก่นแท้ | 10 คำถามถึง Riku Takiyama | ISSUE #1

‘ISSUE’ คือคอลัมน์ที่เจาะลึกทัศนคติและวิธีคิดของครีเอเตอร์จากทั่วโลก จุดประกายแรงบันดาลใจใหม่ ๆ
ใน ‘ISSUE #1’ อันทรงคุณค่านี้ เราได้สัมภาษณ์ Riku Takiyama นักศึกษาจาก Kyoto University of the Arts ผ่าน 10 คำถาม เพื่อสำรวจศักยภาพของศิลปินรุ่นใหม่

ผมชื่อ Riku Takiyama เกิดปี 2004 ที่จังหวัดยามากุจิ ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ในสาขา Cross-Tech Design ที่ Kyoto University of the Arts ในช่วงมัธยมปลาย เคยได้รับรางวัลจาก Epson Photo Grand Prix

อาจจะเคยถ่ายภาพตั้งแต่เด็กแต่พูดตรง ๆ ว่าจำไม่ค่อยได้ (หัวเราะ)
แต่กล้องตัวแรกที่ได้มาคือตอนขึ้นมัธยมปลายปีหนึ่ง ตั้งใจจะเริ่มเป็นงานอดิเรก ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้า จุดเริ่มต้นที่สนใจกล้องเพราะได้เห็นภาพถ่ายของชมรมศิลปะแล้วรู้สึกว่าสวยมาก

ผมเองก็อยู่ชมรมศิลปะ แต่ชมรมจะแบ่งเป็น 3 สาย คือ เต้นรำ ภาพประกอบ และถ่ายภาพ ตอนมัธยมปลายปีหนึ่งจะทุ่มเทกับการเต้นรำเป็นหลัก แต่หลังจากได้แรงบันดาลใจนั้นก็เริ่มหันมาให้ความสำคัญกับการถ่ายภาพมากขึ้น แต่ก็ยังเต้นรำควบคู่ไปด้วย

กล้องที่ใช้บ่อยที่สุดคือ Nikon D5500 จริง ๆ แล้วกล้องตัวนี้เป็นกล้องตัวแรกที่ได้มาตามที่เล่าไปก่อนหน้านี้ แม้จะมีกล้องหลายตัวแต่ก็ผูกพันกับตัวนี้เป็นพิเศษเพราะใช้มาตลอด

เลนส์จะเลือกใช้ตามวัตถุประสงค์ เช่น ถ้าถ่ายคนหรือวัตถุจะใช้เลนส์ฟิกซ์ 50mm ของ Nikon ถ้าถ่ายทิวทัศน์จะใช้เลนส์เทเลโฟโต้ และบางครั้งก็ใช้เลนส์มาโคร

สำหรับฟิลเตอร์ ชอบ PL ฟิลเตอร์ที่บังเอิญเจอตอนจะไปซื้อเลนส์มาโคร

ช่วงนี้ฟัง Vaundy บ่อยมาก

ในกระบวนการสร้างสรรค์ผลงาน อาจจะไม่ได้รับอิทธิพลจากบุคคลใดเป็นพิเศษ แต่คนที่วางกรอบความคิดสำคัญให้ผมน่าจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมศิลปะสมัยมัธยมปลาย

พูดตรง ๆ ตอนแรกไม่ค่อยชอบ หรืออาจจะเรียกว่าไม่ชอบเลย (หัวเราะ)

อาจารย์เป็นเหมือนนักปรัชญา พูดแต่เหตุผลและข้อเท็จจริง รู้สึกเหมือนถูกสั่งสอนเลยไม่ชอบ แต่จริง ๆ แล้วอาจารย์เองก็ทุ่มเทกับงานสร้างสรรค์ทั้งภาพถ่ายและภาพประกอบ และมีผลงานที่ได้รับการยอมรับ แต่ก็ไม่เคยโอ้อวดอะไรเลย การได้เห็นท่าทีแบบนั้นทำให้ผมค่อย ๆ เปลี่ยนวิธีคิด

ก่อนจะตอบคำถามนี้ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองได้รับอิทธิพลจากอาจารย์ แต่พอมาคิดดู ทั้งชื่อผลงานและแนวทางการสร้างสรรค์ก็น่าจะได้รับอิทธิพลโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะทัศนคติที่มองหา "แก่นแท้ของสิ่งต่าง ๆ" ในการสร้างงาน

และอาจารย์ก็เป็นแรงบันดาลใจให้ผมเลือกเข้า Kyoto University of the Arts ทุกครั้งที่คิดว่า "ทำไมถึงทำงานศิลปะ" ก็จะนึกถึงอาจารย์เป็นคนแรกเสมอ (หัวเราะ)

อยากลองใช้กล้องฟิล์มที่ใช้ฟิล์ม 120mm หรือที่เรียกว่าฟิล์มบรอนีหรือฟิล์มขนาดกลาง

แม้จะดูเหมือนถ่ายช้ากว่าปกติและอาจจะต้องใช้เวลาปรับตัว แต่ก็อยากลองท้าทายดูสักครั้ง

ชอบถ่ายภาพตอนฝนตก เพราะไม่ค่อยมีใครถ่ายและบรรยากาศที่คนหลบฝนกันมันน่าสนใจ

กล้องเปียกน้ำไม่ได้ เลยต้องใช้ผ้าขนหนูหรือถุงพลาสติกคลุมไว้ตอนถ่าย จริง ๆ แล้วชอบถ่ายวัตถุที่เปียกน้ำหรือแม้แต่ฝนเองมาตั้งแต่แรก

อาจจะชอบถ่ายภาพที่มีบรรยากาศเฉพาะตัวของฝนก็ได้

ยากมากเลยครับ แต่คงเป็นคนที่โพสต์ข้อความเล็ก ๆ บนพื้นหลังสีดำใน Instagram (หัวเราะ)

ส่วนใหญ่จะซื้อที่ร้านเสื้อผ้ามือสองแถวซันโจหรือชิโจในเกียวโต เพราะชอบเสื้อผ้ามือสองมากกว่าจะยึดติดกับร้านใดร้านหนึ่ง รู้สึกเหมือนไปค้นหาชิ้นโปรดมากกว่า

โดยปกติจะไม่ตั้งค่าอะไรซับซ้อนมาก ชอบใช้ค่าพื้นฐานเป็นหลัก แต่จะปรับเล็กน้อยเพื่อให้จับภาพช่วงเวลานั้นได้อย่างประณีต

อาจจะไม่ตรงกับคำว่าการตั้งค่าที่ชอบ แต่โดยทั่วไปจะให้ความสำคัญกับค่า f เป็นหลัก เช่น เวลาถ่ายคนจะปรับระยะชัดลึกเพื่อให้โบเก้สวยขึ้น และถ้าความสว่างไม่พอที่ค่า f ก็จะปรับสปีดชัตเตอร์แทน

ISO ส่วนใหญ่จะตั้งไว้ที่ประมาณ 800 และไม่ค่อยเปลี่ยน