เหตุใดมนุษย์จึงหลงใหลในแสง? | Knowledge #530

เคยไหมที่จู่ ๆ “ภาพถ่ายธรรมดา ๆ” ก็ดูดีขึ้นมา?

ฉากหนึ่งในชีวิตประจำวันที่แสนเรียบง่ายกลับให้ความรู้สึกงดงามอย่างน่าประหลาด
เหตุผลสำคัญอาจอยู่ที่ “แสง”

แล้วเหตุใด เพียงทิศทางหรือปริมาณแสงให้ความรู้สึก “พอดี” เราจึงมองว่าภาพทั้งหมดดูดีขึ้นได้?
ดูเหมือนว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับทั้งความสบายทางสรีรวิทยา ความรู้สึกปลอดภัยทางจิตใจ และสุนทรียภาพที่ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ครั้งนี้ เราจะลองสำรวจว่าเหตุใดมนุษย์จึงหลงใหลในแสง

ดวงตาของเราปรับตัวเข้ากับแสงธรรมชาติมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะแสงจากดวงอาทิตย์

ไม่ว่าจะเป็นแสงอ่อนโยนยามเช้า ความอบอุ่นของแสงยามเย็น หรือความสว่างนุ่มนวลในวันฟ้าครึ้ม ล้วนสร้างความรู้สึกสบายให้แก่เรา

ในทางกลับกัน แสงแดดที่ส่องลงมาตรง ๆ จากเหนือศีรษะหรือแสงสีขาวอมฟ้าจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ อาจทำให้เรารู้สึกกระสับกระส่ายและตึงเครียด บางคนอาจถึงขั้นรู้สึกวังเวง แสงไฟในโรงพยาบาลหรือโรงงานยามค่ำคืนก็ดูน่ากลัวอยู่บ้าง ใช่ไหม?

ด้วยเหตุนี้ เมื่อถูกโอบล้อมด้วยแสงที่ใกล้เคียงธรรมชาติ เราจึงรู้สึกผ่อนคลายและสัมผัสถึงความงามโดยไม่รู้ตัว

เมื่ออยู่ในสถานที่สว่าง อารมณ์ของเรามักจะสดใสและเป็นบวกขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
คุณเคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้หรือไม่?

เชื่อกันว่าปริมาณและคุณภาพของแสงส่งผลอย่างมากต่ออารมณ์ของเรา
ความรู้สึกเชิงบวก เช่น ความโปร่งโล่ง ความสะอาด และความปลอดภัย ล้วนเป็นสิ่งที่แสงอันเหมาะสมช่วยสร้างขึ้น

ในชีวิตประจำวัน เรารายล้อมไปด้วยการถ่ายทอดความงามของแสงผ่านโซเชียลมีเดีย ภาพยนตร์ และโฆษณา

ทั้งแสงนุ่มนวลที่ส่องเข้ามาจากด้านข้าง และแสงย้อนที่ขับเน้นซิลูเอต
แม้แต่แสงนีออนยามค่ำคืนและความเปรียบต่างของเงาก็มีเสน่ห์ตราตรึงในความทรงจำ

เราซึมซับรูปแบบของแสงเหล่านี้มาโดยตลอดโดยไม่รู้ตัว
จากประสบการณ์ที่สั่งสม ความรู้สึกว่า “แสงแบบนี้งดงาม” จึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่ว่าจะเป็นขณะถ่ายภาพ วางผังห้อง หรือทอดสายตามองฉากหนึ่งในชีวิตประจำวัน
เพียงใส่ใจกับ “ทิศทางที่แสงส่องเข้ามา” อีกสักนิด โลกที่เรามองเห็นก็อาจเปลี่ยนไป

ในวันที่ได้พบแสงหรือเงาที่เราชื่นชอบ เพียงเท่านั้นก็อาจทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้

เมื่อรู้สึกว่า “ดูดีอย่างบอกไม่ถูก” ลองค้นหาเหตุผลเบื้องหลังความรู้สึกนั้น
บางที ณ ตรงนั้น อาจมีความงามอันสงบนิ่งซึ่งไม่อาจถ่ายทอดออกมาเป็นถ้อยคำซ่อนอยู่