ในปัจจุบัน ภาพถ่ายได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะร่วมสมัย แต่การที่จะมาถึงจุดนี้ได้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน จุดเปลี่ยนสำคัญคือการเคลื่อนไหวที่เรียกว่า 'Pictorialism' ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20
ครั้งนี้ เราจะนำเสนอขั้นตอนที่ภาพถ่ายได้รับการยอมรับเป็นศิลปะ โดยเน้นที่การเคลื่อนไหวนี้
Pictorialism คืออะไร?
Pictorialism เป็นการเคลื่อนไหวที่พยายามพัฒนาภาพถ่ายให้เป็นวิธีการแสดงออกทางศิลปะเหมือนกับจิตรกรรม ในเวลานั้น ภาพถ่ายถูกมองว่าเป็นเครื่องมือในการสร้างภาพซ้ำทางวิทยาศาสตร์ และไม่ได้รับการยอมรับในฐานะศิลปะ
ในสถานการณ์เช่นนี้ ช่างภาพอย่าง Alfred Stieglitz, Edward Steichen และ Clarence White ได้พยายามสร้างการแสดงออกที่คล้ายกับจิตรกรรมโดยใช้การโฟกัสนุ่มนวลและการพิมพ์ด้วยมือ ทำให้การยอมรับว่าภาพถ่ายเป็นรูปแบบหนึ่งของศิลปะเริ่มขยายตัว
ลักษณะและเทคนิคการแสดงออกที่สำคัญ
ลักษณะของ Pictorialism คือการให้ความสำคัญกับ 'ความงาม' โดยหลีกเลี่ยงการบรรยายที่คมชัด และสร้างภาพที่มีโทนสีอ่อนนุ่มเหมือนหมอกเพื่อให้เกิดภาพที่มีความเป็นกวี เทคนิคที่โดดเด่นได้แก่ การพิมพ์กัมบิคโครเมตและการพิมพ์พิกเมนต์ ซึ่งสามารถเพิ่มคุณภาพที่คล้ายกับจิตรกรรมได้
นอกจากนี้ ในเรื่องของวัตถุที่ถ่าย ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงแค่ช่วงเวลาธรรมดาในชีวิตประจำวัน แต่เป็น 'ผลงาน' ที่ถูกออกแบบอย่างละเอียดในเรื่องขององค์ประกอบและการจัดแสง
ผลกระทบที่ Pictorialism นำมา
Pictorialism เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ภาพถ่ายได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในเวทีศิลปะ 'Photo-Secession' ที่ก่อตั้งโดย Stieglitz และ '291 Gallery' ที่เปิดในนิวยอร์ก เริ่มต้นจากการเป็นแกลเลอรีเฉพาะทางภาพถ่าย แต่ต่อมาได้กลายเป็นสถานที่ที่จัดแสดงศิลปะร่วมสมัยเช่น Picasso และ Matisse ซึ่งมีผลกระทบต่อวงการศิลปะอย่างกว้างขวาง
ในช่วงทศวรรษที่ 1920 การถ่ายภาพแบบตรง (Straight Photography) ที่เน้นความเป็นวัตถุและการบรรยายที่คมชัดเริ่มมีบทบาท ซึ่งเป็นการตอบโต้ต่อการแสดงออกแบบจิตรกรรมของ Pictorialism ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น การยอมรับว่าภาพถ่ายเป็นศิลปะที่ Pictorialism ได้สร้างขึ้นยังคงเป็นรากฐานที่สำคัญจนถึงปัจจุบัน
