ความสุขอันบริสุทธิ์ของการถ่ายภาพ | 10 คำถามถึง Sou Igarashi | ISSUE #8

‘ISSUE’ คือคอลัมน์ที่เจาะลึกทัศนคติและวิธีคิดของเหล่าครีเอเตอร์จากทั่วโลก เพื่อจุดประกายแรงบันดาลใจใหม่ๆ
ใน ‘ISSUE #8’ เราได้สัมภาษณ์ 10 คำถามกับ Sou Igarashi ประธานชมรมกล้องมหาวิทยาลัยโดชิฉะและ cizucu PRO เพื่อสำรวจเบื้องหลังและทัศนคติที่สนุกกับการถ่ายภาพอย่างแท้จริงของเขา

ชื่อของผมคือ Sou Igarashi (五十嵐想) เพื่อนๆ มักจะเรียกผมว่า “Garaso” ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่ใช้กันในกลุ่มเพื่อน แต่ปัจจุบันผมใช้ชื่อ “Rassy” ในการทำกิจกรรมต่างๆ ที่มาของชื่อนี้ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เลือกแบบสุ่มๆ (หัวเราะ)

ผมเรียนอยู่ที่คณะวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยโดชิฉะ และดำรงตำแหน่งประธานชมรมกล้อง (คาเมะคุระ) ของมหาวิทยาลัย พวกเราคือกลุ่มคนที่รักการถ่ายภาพอย่างแท้จริง มากกว่าการสร้างผลงานศิลปะเพียงอย่างเดียว

แม้ว่าการสร้างสรรค์ภาพถ่ายในฐานะศิลปะจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ผมอยากให้ทุกคนให้ความสำคัญกับแรงผลักดันแรกเริ่มที่ว่า “การถ่ายภาพมันสนุก” เราจึงจัดกิจกรรมและค่ายต่างๆ เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นให้กับสมาชิกใหม่ ปัจจุบันชมรมมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นจนมีประมาณ 180 คน ทำให้ผมต้องทุ่มเทกับการบริหารจัดการ แต่ในอนาคตก็อยากจัดกิจกรรมอย่างบาร์บีคิวด้วยเช่นกัน

ผมจำภาพถ่ายแรกสุดที่ถ่ายได้ไม่ค่อยชัดเจน

ตั้งแต่เด็กผมชอบเครื่องจักรกลต่างๆ เล่นกล้องวิดีโอก็สนุกดี แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ชอบการถ่ายภาพหรือวิดีโอเป็นพิเศษ แค่รู้สึกสนุกกับการเล่นเครื่องมือเหล่านั้น

ผมเริ่มรู้สึกสนุกกับการถ่ายภาพจริงๆ ตอนมัธยมปลาย ตอนนั้นได้ iPhone รุ่นใหม่เร็วกว่าคนรอบข้าง เวลาถ่ายภาพด้วยกล้องของมัน ภาพที่ได้ต่างจากของคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด แม้ตอนนั้นจะยังไม่เข้าใจเรื่องกล้องมากนัก แต่ประสบการณ์ที่ได้ภาพสวยกว่าคนอื่นยังคงประทับใจจนถึงทุกวันนี้ จากนั้นก็เริ่มอยากถ่ายภาพที่แตกต่างจากคนอื่น

พอเข้ามหาวิทยาลัย ผมซื้อกล้องมิเรอร์เลสตัวแรก Sony α7 III ช่วงฤดูใบไม้ผลิ เลยรีบไปสวนพฤกษศาสตร์เพื่อถ่ายดอกไม้เป็นครั้งแรก
ผมรู้สึกว่าการถ่ายภาพคนเดียวก็สนุกดี เป็นช่วงเวลาที่ได้พูดคุยกับตัวเองและภาพถ่ายอย่างลึกซึ้ง พอสะพายกล้องไว้ที่คอ ก็มีโอกาสได้พูดคุยกับช่างภาพคนอื่นๆ โลกของผมจึงกว้างขึ้นอย่างแท้จริง

ผมอาจจะไม่ได้พิถีพิถันกับอุปกรณ์มากนัก อาจเป็นเพราะยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องกล้องเท่าไร
สำหรับผม กล้องเป็นเพียงเครื่องมือในการถ่ายภาพ ไม่ได้ยึดติดกับสเปกมากนัก ที่ซื้อ Sony α7 III เพราะชอบเสียงชัตเตอร์และน้ำหนักที่พอดีมือ

พูดถึงความพิถีพิถัน ตอนที่ไปซื้อกล้องที่ Yodobashi Camera กลับไม่มีของในสต็อกเลย พนักงานบอกว่าต้องรออย่างน้อย 2 เดือน ขณะกำลังเขียนใบจองก็มีคนยกเลิกพอดี เลยได้กล้องในวันนั้นแบบปาฏิหาริย์
รู้สึกเหมือนกล้องเรียกให้ผมซื้อ เลยตัดสินใจซื้อทันที (หัวเราะ) เพราะแบบนี้ผมคงยังไม่เปลี่ยนไปใช้กล้องอื่นในเร็วๆ นี้

ผมชอบศิลปินชื่อ Mrs. GREEN APPLE มาก เพลงของพวกเขามีความเข้มข้นแต่ก็แฝงความละเอียดอ่อนในเนื้อร้อง เช่น ความเหงาหรือความเศร้า ซึ่งเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ผมฟังบ่อยๆ

เวลาต้องเผชิญกับเรื่องยากๆ เพลงใหม่ล่าสุดอย่าง ‘เคเซร่าเซร่า’ ก็ช่วยให้กำลังใจและสอนให้เรายอมรับความผิดพลาดได้

เพลงที่ชอบที่สุดคือ ‘New My Normal’ ที่ปล่อยหลังจากวงกลับมาทำกิจกรรมอีกครั้ง เพลงนี้เน้นเรื่องความรู้สึกขอบคุณ ผมยังฟังอยู่เสมอ แม้ท่วงทำนองจะสดใส แต่เนื้อเพลงก็สะท้อนความจริงของชีวิตและการก้าวข้ามอุปสรรค ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยให้ผมมีความกล้า

ถ้าเป็นเรื่องถ่ายภาพ ผมมักดู YouTube ของ Takazawa Keisuke และ Moronnon ซึ่งเป็นช่างภาพหญิง

ผมชอบผลงานที่ใช้โทนสีพาสเทลมากๆ และเป้าหมายด้านโทนสีก็คือคุณ Yuri ที่มีผลงานโดดเด่นใน Instagram

ผมอยากลองใช้ FUJIFILM X-T5

แม้จะมีช่างภาพมืออาชีพบางคนที่ชอบวันฟ้าครึ้ม แต่ผมชอบวันที่มีแสงแดดจัด
ผมชอบภาพที่ดูฟิล์มเก่าๆ สีอ่อนและมีประกายแสง ดังนั้นเวลาถ่ายย้อนแสงแล้วเกิดแฟลร์หรือโกสต์ก็ยินดีมาก

เมื่อแสงและเงาสะท้อนกันอย่างสวยงาม จะช่วยสร้างมิติและความลึกให้ภาพ สำหรับผม แสงแดดจึงขาดไม่ได้

ไม่มีอะไรที่รู้สึกไม่โอเคเป็นพิเศษ

แต่สิ่งที่ผมให้ความสำคัญคือสุขภาพ ผมพยายามหลีกเลี่ยงอาหารที่ไม่ดีต่อร่างกายและลดการดื่มแอลกอฮอล์
ผมเชื่อว่านิสัยเป็นสิ่งสำคัญ แม้บางครั้งจะเผลอกินเยอะเกินไป แต่ถ้าทำบ่อยๆ ก็จะกลายเป็นนิสัยที่ไม่ดี

ผมอยากใช้ชีวิตอย่างมีวินัยมากกว่าปล่อยตัวเอง เพื่อสุขภาพในอีก 5 หรือ 10 ปีข้างหน้า

ผมมักดูไอเดียการแต่งตัวจาก SNS แล้วไปหาซื้อเสื้อผ้าสไตล์ใกล้เคียงที่ Uniqlo หรือ GU ไม่ค่อยซื้อของแพงทั้งชุด เพราะคิดว่าใช้ไม่คุ้ม แต่ชอบเลือกของดีๆ มาเป็นจุดเด่นสักชิ้น

ผมมองว่าเสื้อผ้าเป็นของใช้สิ้นเปลือง จึงอยากประหยัดที่สุด ถ้าเสื้อเปื้อนซอสถั่วเหลืองก็จะไม่รู้สึกเสียดาย (หัวเราะ)

แล้วแต่สถานการณ์ แต่ผมชอบภาพที่มีแสงแดดจัดและโบเก้สวยๆ จึงมักถ่ายด้วยรูรับแสงกว้างสุด

การตั้งค่าอื่นๆ ผมก็ถ่ายแบบแมนนวลบ้าง แต่โดยพื้นฐานจะใช้โหมด Aperture Priority เพราะสำหรับผม กล้องเป็นเพียงเครื่องมือ ขอแค่ได้บันทึกช่วงเวลาที่อยากจดจำก็พอ นอกจากนี้ผมเรียนวิศวกรรมศาสตร์ จึงได้เรียนรู้โครงสร้างกล้องในคลาสด้วย ผมจึงเชื่อมั่นในระบบกล้องที่เลือกตั้งค่าให้เหมาะสมกับแต่ละสถานการณ์ และสนุกกับการถ่ายภาพอย่างแท้จริง

แต่เวลาถ่ายภาพหมู่หรือถ่ายลากแสงตอนกลางคืน ผมก็ใช้โหมดแมนนวลบ้าง โหมด Aperture Priority ตรงกับความรู้สึกผมมากกว่า แต่ถ้าไม่ลงตัวก็จะเปลี่ยนเป็นแมนนวล