Doccano Daleca เล่าเรื่อง | ภาพถ่ายในฐานะวิธีแสดงออก | iPhone 12 Pro | Knowledge #547

เรื่องราวของกล้องคู่ใจที่ถ่ายทอดโดยเหล่าครีเอเตอร์ผู้รักการถ่ายภาพ กล้องแต่ละตัวสะท้อนทั้งมุมมองต่อชีวิตและสิ่งที่เจ้าของให้ความสำคัญ ครั้งนี้เราชวน Doccano Daleca ผู้ใช้ iPhone 12 Pro เป็นประจำมาเล่าเรื่องราวของตัวเอง

ทุกอย่างเริ่มต้นจากภาพดอกเยอบีร่าสีเหลืองที่ถ่ายด้วยสมาร์ตโฟนเครื่องแรก จากภาพใบนั้น การถ่ายภาพค่อยๆ กลายเป็นวิธีสังเกตเรื่องชวนสงสัยเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน และเป็นภาษาสำหรับถ่ายทอดความรู้สึกที่ไม่อาจพูดออกมาเป็นคำ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของการยึดติดกับอุปกรณ์ แต่คือการปล่อยให้สิ่งตรงหน้าสะกิดความรู้สึก รวมถึงจินตนาการและความเข้าอกเข้าใจที่เกิดขึ้นผ่านภาพถ่าย มาทำความรู้จักความสัมพันธ์ระหว่าง Doccano Daleca กับคู่หูที่อยู่ใกล้ตัวเสมอ

สมาร์ตโฟนจาก Apple ที่เปิดตัวในปี 2020 มาพร้อมกล้องความละเอียด 12MP สามตัว ได้แก่ อัลตร้าไวด์ ไวด์ และเทเลโฟโต รองรับโหมดกลางคืนในกล้องไวด์และอัลตร้าไวด์ รวมถึงโหมดภาพถ่ายบุคคลที่ช่วยเบลอฉากหลัง นอกจากนี้ สแกนเนอร์ LiDAR ยังช่วยให้ถ่ายภาพบุคคลในโหมดกลางคืนได้ จึงสนุกกับการถ่ายภาพได้หลากหลาย ตั้งแต่ภาพสแนปในชีวิตประจำวันไปจนถึงภาพในที่แสงน้อย ด้วยอุปกรณ์ใกล้ตัวเพียงเครื่องเดียว

เมื่อ 5 ปีก่อน สมาร์ตโฟนเครื่องแรกที่ได้ใช้คือ iPhone 12 Pro เครื่องเดียวกับที่ยังใช้อยู่จนถึงวันนี้

ตอนเปิดกล้องและถ่ายภาพครั้งแรก ฉันประหลาดใจกับความสวยของภาพ มันถ่ายได้สวยกว่าทั้งโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่เคยใช้และกล้องดิจิทัลที่มีอยู่

ตอนนั้นยังไม่ได้ติดตั้งแอปอย่าง LINE หรือ Instagram ด้วยซ้ำ ช่วงแรกจึงเอาแต่ลองเล่นกับกล้อง แม้จะไม่ได้สนใจการถ่ายภาพเป็นพิเศษ แต่ก็ถ่ายทุกอย่างที่เห็นไปเรื่อยๆ

จำนวนภาพเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนต้องลบภาพที่ถ่ายในช่วงนั้นไปเกือบหมด แต่ภาพดอกเยอบีร่าสีเหลืองใบแรกยังเก็บไว้จนถึงตอนนี้

นอกจากจะเป็นความทรงจำว่า “นี่คือภาพแรกที่ถ่าย” ทุกครั้งที่ย้อนกลับมาดู ฉันก็ยังรู้สึกว่าภาพนี้ถ่ายออกมาได้สวยจริงๆ

ช่วงแรกฉันถ่ายทุกอย่าง แต่เมื่อย้อนดูภาพเหล่านั้นบ่อยๆ ก็เริ่มเห็นชัดขึ้นทีละน้อยว่าตัวเองสนใจอะไร

จริงๆ แล้วฉันไม่ได้หลงใหลตัวกล้องเป็นพิเศษ ส่วนหนึ่งเพราะไม่มีงบซื้อกล้องหรือเลนส์ราคาแพง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ต้องพิถีพิถันกับอุปกรณ์เพื่อให้ได้ “ภาพสวย” หรือกำหนดไว้ก่อนว่าจะถ่ายอะไรแล้วออกตามหาสิ่งนั้น

กล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ย่อมมีวิธีถ่ายทอดภาพในแบบของมัน ขณะเดียวกัน iPhone 12 Pro ก็มีกล้องหลายระยะและโหมดกลางคืนที่ช่วยให้สนุกกับการถ่ายภาพได้มากขึ้น ที่สำคัญ สมาร์ตโฟนอยู่ใกล้มือเสมอ จึงหยิบขึ้นมาถ่ายได้ทันทีที่เจอบางอย่างสะดุดใจ

หน้าตาของภาพไม่ได้ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์เพียงอย่างเดียว แต่ยังเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เราเลือกมอง วิธีใช้แสง และระยะห่าง ฉันคิดว่าแม้เริ่มจากอุปกรณ์ใกล้ตัว เราก็ค้นพบวิธีถ่ายทอดภาพในแบบของตัวเองได้

ถ้าถามว่าฉันถ่ายอะไร คำตอบคือ “สิ่งที่สะดุดใจในชีวิตประจำวัน” และดูเหมือนฉันจะชอบสิ่งที่คนส่วนใหญ่อาจเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต

“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้นะ...”
“ทำไมของแบบนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้นะ...”

สายตาของฉันมักหันไปหาสิ่งที่ชวนให้จินตนาการต่อโดยไม่รู้ตัว พอลองคิดดู เหตุผลคงเป็นเพราะเมื่อเห็นแล้ว จินตนาการและความรู้สึกร่วมจะทำงานต่อไปไม่หยุด

ฉันเจอสิ่งที่สะดุดใจแบบนี้บ่อย บางครั้งมันก็โผล่เข้ามาในสายตาอย่างกะทันหัน

ระหว่างทำงานคงหยิบกล้องกับเลนส์ออกมาถ่ายซ้ำๆ ไม่ได้ และบางจังหวะก็ต้องกดถ่ายแทบจะทันที ไม่อย่างนั้นช่วงเวลานั้นจะหายไป

iPhone ที่อยู่ใกล้ตัวตลอดช่วยให้บันทึกสิ่งที่สะดุดตาได้ทันที จึงเข้ากับวิธีถ่ายภาพของฉันมาก

เวลาคนเราสื่อสารกัน คำพูดเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังมาก แต่ต่อให้อธิบายมากแค่ไหน ก็ยังมีบางอย่างที่ถ่ายทอดออกไปได้ไม่หมด

การส่งต่อความรู้สึกทั้งหมดให้ใครสักคนเข้าใจคงเป็นเรื่องยาก และไม่ใช่ว่าภาพถ่ายจะบอกได้ทุกอย่าง เพราะภาพถ่ายเองก็ไม่สมบูรณ์เช่นกัน

ถึงอย่างนั้น ภาพถ่ายก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นให้เราสื่อสารสิ่งที่ไม่อาจพูดออกมาเป็นคำได้

เมื่อเจอสิ่งที่อยากถ่าย ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตัวฉันอาจส่งไปถึงคนดูผ่านภาพได้บ้าง

แม้คนดูจะตีความต่างออกไปโดยสิ้นเชิง แต่อย่างน้อยก็แน่ใจได้ว่าภาพใบนั้นทำให้เขาลองเปิดใจและรู้สึกร่วมกับบางสิ่ง

ระหว่างสิ่งที่อยู่ในภาพ คนถ่าย และคนที่เข้ามาดู จะเกิดการสื่อสารบางอย่างผ่านบรรยากาศของภาพ จินตนาการและความรู้สึกร่วมเดินทางไปมาระหว่างกัน เรื่องนี้ทำให้ฉันมีความสุขมาก

ตัวฉันเองก็อาจเป็นเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าหลายคนเลือกไม่สนใจ แม้ในสถานการณ์ที่เราไม่ควรนิ่งเฉย

บางครั้งการไม่เข้าไปยุ่งก็เป็นความอ่อนโยนรูปแบบหนึ่ง ฉันจึงไม่ได้ต้องการปฏิเสธท่าทีแบบนั้นทั้งหมด แต่ถ้าเราหันหน้าหนีในช่วงเวลาที่ไม่ควรเมินเฉย ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง

ฉันไม่ได้จะพูดเรื่องใหญ่โตว่าภาพถ่ายของตัวเองจะเปลี่ยนโลก เพราะนั่นคงเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าคนที่เห็นภาพหยุดคิดแม้เพียงชั่วครู่ว่า “การจินตนาการและพยายามเข้าใจความรู้สึกของใครสักคนเป็นเรื่องสำคัญ” ความตระหนักเล็กๆ นั้นอาจเติมความอ่อนโยนให้โลกได้อีกนิด

ฉันเคยได้ยินนักกีตาร์คนหนึ่งพูดทำนองว่า “กีตาร์ของฉันช่วยถ่ายทอดสิ่งที่ไม่อาจแสดงออกด้วยคำพูด”

ฉันเคยหวังว่าตัวเองจะมีอะไรแบบนั้นบ้าง และบางทีตั้งแต่วันที่ได้สมาร์ตโฟนมา ภาพถ่ายก็กลายเป็นสิ่งนั้นสำหรับฉันแล้ว

ฉันใช้ภาพที่ถ่ายด้วยสมาร์ตโฟนร่วมกับถ้อยคำ เพื่อส่งต่อสิ่งที่อยากบอก

ตอนนี้ iPhone 12 Pro จึงเป็นคู่หูที่ขาดไม่ได้สำหรับฉัน