10 คำถามกับ Sibylle Fendt ครีเอเตอร์เยอรมันผู้โดดเด่น | ISSUE #219

ผ่านบทสัมภาษณ์กับผู้ที่แสวงหาการแสดงออกทางภาพถ่ายด้วยมุมมองเฉพาะตัว เราขุดลึกถึงจุดเริ่มต้นทางความคิด กระบวนการสร้างสรรค์ และแรงบันดาลใจ เพื่อส่งต่อแรงกระตุ้นใหม่สู่ช่างภาพและสื่อภาพถ่ายทั่วโลก

รากฐานของการสร้างสรรค์และมุมมองที่ Sibylle Fendt ช่างภาพที่ทำงานในเยอรมนีให้ความสำคัญ การบันทึกถ้อยคำเหล่านี้ในยุคปัจจุบันจะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยขับเคลื่อนวัฒนธรรมภาพถ่ายในอนาคต

ผ่าน “10 คำถาม” ครั้งนี้ เราจะเจาะลึกถึงกระบวนการที่ทำให้การแสดงออกของเธอเป็นรูปเป็นร่าง

ฉันเริ่มตระหนักถึงการถ่ายภาพในฐานะศิลปะครั้งแรกที่โรงเรียน ตอนที่เรียนวิชาถ่ายภาพขาวดำ ในตอนนั้นฉันรู้สึกหลงใหลใน “ทักษะเชิงปฏิบัติ” อย่างเทคนิคการถ่ายภาพและการทำงานในห้องมืดเป็นพิเศษ

ฉันเริ่มขุดลึกในแง่ของธีมหรือเนื้อหาเมื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ผลงานจบการศึกษาที่ว่าด้วยผู้ที่มีภาวะสะสมของ (Hoarder) ฉันเน้นไปที่ “ภาพถ่ายพอร์ตเทรตบุคคล” ซึ่งธีมนี้ยังคงเป็นแกนหลักของการสร้างสรรค์ของฉันจนถึงปัจจุบัน

ฉันสนใจผู้คนที่อยู่ในจุดเปลี่ยนของชีวิตไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ที่เกิดจากระบบสังคมหรือเหตุการณ์พิเศษอย่างโรคภัย ผู้ที่เผชิญหน้ากับวิกฤตทางจิตใจหรือสังคม ดังนั้น การที่ฉันเผชิญหน้ากับตัวแบบจึงเป็นการเผชิญหน้ากับสังคมไปด้วยเสมอ

การสร้างสรรค์เกิดจากการผสมผสานขององค์ประกอบหลากหลาย และแน่นอนว่าขั้นตอนที่เรียกว่า “ไม่สร้างสรรค์” เช่น การวางแผน การวิจัย และการจัดระเบียบ ก็ขาดไม่ได้

ก่อนอื่น ฉันจะตัดสินใจว่าตลอดหลายเดือน (หรือบางครั้งหลายปี) ต่อจากนี้จะโฟกัสอะไรในฐานะภาพถ่าย ฉันมักถูกดึงดูดโดยธีมที่มีการถกเถียงในสังคมหรือการเมือง และเลือกหัวข้อเพราะอยากมีมุมมองของตัวเอง ขณะเดียวกัน บางครั้งไอเดียก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน เป็นความต้องการเร่งด่วนหรือแรงกระตุ้นที่อยากเผชิญหน้าอย่างจริงจัง

วิธีการจะเปลี่ยนไปมากตามหัวข้อที่เลือก แต่แทบทุกธีมจะเริ่มต้นด้วยการวิจัย เพราะต้องหาสิ่งที่ควรถ่ายภาพ จะหาสถานที่ถ่ายภาพอย่างไร จะพบและทำความเข้าใจกับตัวแบบอย่างไร วิธีการพบเจอมีหลากหลาย ฉันใช้สัญชาตญาณและเปิดรับประสบการณ์ใหม่ ๆ โดยไม่ยึดติดกับแนวคิดที่แข็งตัว แต่อยากค้นพบผลงานจากการ “รับรู้” การพบเจอเหล่านั้น

สำหรับฉัน การถ่ายภาพเปรียบเสมือนเส้นชีวิตรูปแบบหนึ่ง ฉันมักคิดเสมอว่าหากมีเวลามากกว่านี้ก็อยากถ่ายภาพให้มากขึ้นอีก

ภาพถ่ายเป็นทั้งเครื่องมือในการเผชิญหน้าและบันทึกความจริง ขณะเดียวกันก็เป็นวิธีแสดงความเห็น หรือแม้แต่สร้างเรื่องแต่งขึ้นใหม่ได้อย่างยอดเยี่ยม

ฉันรู้สึกว่าการได้ใช้ชีวิตในฐานะช่างภาพคืออภิสิทธิ์อันยิ่งใหญ่ และรู้สึกขอบคุณจากใจจริง

โดยปกติฉันจะถ่ายภาพเป็นซีรีส์ ภาพถ่ายแต่ละใบจึงมักเป็นเพียงตัวประกอบ การเลือก “ภาพโปรด” จึงเป็นเรื่องยาก

แต่ภาพนี้ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในเส้นทางอาชีพของฉัน เพราะเป็นภาพพอร์ตเทรตของ “มาร์โก” ที่ถ่ายในโปรเจกต์จบการศึกษา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ในภาวะวิกฤตทางจิตใจและสังคมอย่างรุนแรง ฉันลังเลอย่างมากที่จะยกกล้องขึ้นถ่าย แม้จะพบกันหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ได้ถ่ายสักใบ จนวันหนึ่งฉันรวบรวมความกล้าและหยิบกล้องขึ้นมา ภาพนี้จึงเกิดขึ้น

การที่เธอมองกลับมาผ่านเลนส์ ความลึกซึ้งทางจิตใจในพอร์ตเทรตนี้สร้างความสะเทือนใจให้ฉันอย่างมาก ภาพนี้ถ่ายทอดสิ่งที่เกินกว่าคำพูด และเผยให้เห็นแง่มุมของเธอที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ภาพนี้เองที่มอบพลังและความมั่นใจให้ฉันเดินหน้าต่อกับซีรีส์นี้—หรือพูดให้ถูกคือ มอบความกล้าที่จะเริ่มต้นอย่างแท้จริง

สำหรับฉัน ภาพถ่ายคือการเผชิญหน้ากับโลกที่ฉันมีชีวิตอยู่ แม้ AI จะเข้ามา แต่แนวทางการทำงานของฉันก็ไม่เปลี่ยนแปลง เพราะฉันต้องการออกไปสัมผัสและเข้าใจโลกนี้ ฉันไม่รู้ว่าวันหนึ่งผู้คนจะเลิกมองภาพถ่ายในฐานะ “ตัวแทนของโลกที่เราอาศัยอยู่” หรือไม่

ฉันเองก็เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้ โดยเป็นสมาชิกของเอเจนซี่ภาพถ่าย “OSTKREUZ” การเข้าร่วมคอมมูนิตี้นี้เมื่อ 15 ปีก่อนคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิตช่างภาพของฉัน เราสนับสนุนกันและกัน และสามารถส่งเสียงเพื่อให้ได้รับความสนใจมากขึ้น

อีกกลุ่มที่ฉันชื่นชอบคือ “Docks Collective” ที่ก่อตั้งเมื่อ 8 ปีก่อน เป็นกลุ่มช่างภาพรุ่นใหม่ที่มุ่งมั่นกับสารคดีภาพถ่ายและประเด็นร่วมสมัยอย่างลึกซึ้ง

มีมากมายเลยค่ะ ฉันสอนถ่ายภาพมากว่า 20 ปี เดินทางไปงานเทศกาลภาพถ่ายเป็นประจำ และยังสะสมหนังสือภาพถ่ายอย่างจริงจัง จึงได้พบเจอมุมมองใหม่ ๆ อยู่เสมอ สิ่งที่ฉันกำลังค้นหาในแต่ละช่วงเวลาจะดึงดูดให้ฉันสนใจช่างภาพที่ทำงานในธีมคล้ายกันหรือมีภาษาภาพที่ใกล้เคียงกัน

ช่วงปี 2000 ฉันสนใจ Boris Mikhailov และ Roger Ballen ต่อมาคือ Hellen van Meene จากนั้น Tierney Gearon และ Gregory Halpern ขณะทำโปรเจกต์ล่าสุด ‘Before the Time Comes’ ฉันได้ศึกษา ‘Look at me like you love me’ ของ Jess T. Dugan อย่างลึกซึ้ง และตอนนี้ฉันชอบความเบาสบายของ Pixi Liao

แต่จริง ๆ แล้วยังมีชื่ออีกมากมายที่อยากกล่าวถึง

ในระดับส่วนตัว แน่นอนว่าฉันอุทิศชีวิตให้กับลูก ๆ และหวังว่าพวกเขาจะเติบโตเป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม

ในฐานะสมาชิกของสังคม การเผชิญหน้ากับประเด็นความสามัคคีในสังคมเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฉัน เมื่อมีคนต้องการความช่วยเหลือในโครงสร้างทางสังคม ฉันมักไม่สามารถปฏิเสธได้

ฉันรู้สึกดีใจและขอบคุณที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเอเจนซี่ภาพถ่าย “OSTKREUZ” ในเบอร์ลิน ซึ่งบริหารงานโดยสมาชิก 25 คนด้วยตัวเอง องค์กรนี้ต้องการความทุ่มเทอย่างสูง เราต่อสู้เพื่อรักษาความเป็นอิสระ การมองเห็น และมาตรฐานสูงใน (สารคดี) ภาพถ่าย เราส่งเสริมกันและกัน และด้วยวิธีนี้ เราจึงรักษามุมมองวิพากษ์ต่อโลกและภาพถ่ายไว้ได้เสมอ

จงกล้าท้าทาย จงวิพากษ์ตนเอง จงตั้งคำถามกับการกระทำของตนเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แบ่งปันความคิดของคุณ และสร้างสายสัมพันธ์