umai_gohan พาเดินสำรวจจุดถ่ายภาพในคินุกาวะ | ISSUE #216

ครั้งนี้เราได้รับเกียรติจากคุณ umai_gohan ครีเอเตอร์ของ cizucu ผู้ถ่ายทอดวัฒนธรรมและอัตลักษณ์จากหลากหลายพื้นที่ทั่วโลก มาแนะนำจุดถ่ายภาพในย่านคินุกาวะ

คินุกาวะเป็นพื้นที่ที่ปัจจุบันยังคงเป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่ก็ยังคงมีร่องรอยความคึกคักในอดีตหลงเหลืออยู่ สถานที่ที่คุณ umai_gohan เลือก ล้วนเป็นจุดที่สะท้อนเส้นขอบของกาลเวลาที่ฝังแน่นอยู่ในพื้นที่นี้

คินุกาวะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่อาจถูกลืมเลือนไปบ้าง แต่ก็ยังไม่เคยถูกลืมอย่างแท้จริง อดีตเคยเป็นจุดหมายปลายทางของผู้คนมากมาย แม้ปัจจุบันยังคงเป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่รูปแบบการท่องเที่ยวก็เปลี่ยนไป

ซากของที่พักผุดขึ้นจากหุบเขา ราวกับคอยมองดูผู้มาเยือนอย่างเงียบงัน ผู้คนที่มาเยือนในวันนี้ต่างมีจุดประสงค์ใหม่ ๆ ทำให้ซากเหล่านั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์

จะเรียกว่า ‘ซากปรักหักพัง’ ก็ยังคงมี ‘ความทรงจำของการดำรงชีวิต’ ฝังแน่นอยู่ จะเรียกว่า ‘แหล่งท่องเที่ยว’ ก็เหมือนเวลาหยุดนิ่งเกินไป ความคลุมเครือระหว่างอดีตกับปัจจุบันนี้เองที่ดึงดูดให้ฉันมาเยือน

แม้เวลาจะเดินหน้า แต่บางส่วนกลับเหมือนถูกหยุดไว้ ฉันอยากสัมผัสความคลาดเคลื่อนนั้นด้วยตาตัวเอง

นี่คือซากของที่พักขนาดใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว แม้โครงสร้างจะยังคงอยู่ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นโพรงของกาลเวลาที่ไร้จุดประสงค์

การจัดวางห้อง หน้าต่าง หรือแม้แต่ราวจับแต่ละจุด ล้วนชวนให้นึกถึง ‘ช่วงเวลาที่ใครบางคนเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่’ ขณะถ่ายภาพ ฉันตั้งใจเก็บ ‘พื้นที่ว่าง’ ที่เกิดขึ้นหลังจากไร้ร่องรอยของผู้คน

เพราะขาดหายไปทั้งการเคลื่อนไหว เสียง หรืออุณหภูมิที่เคยมีอยู่ เส้นขอบของพื้นที่จึงยิ่งชัดเจนขึ้นในสายตา

ป้ายบอกทาง เมนู หรือเครื่องขายบุหรี่ ฯลฯ ร่องรอยของข้อมูลในอดีตยังคงกระจายอยู่ทั่วคินุกาวะ ระหว่างเดิน ฉันค่อย ๆ เก็บรวบรวมเศษเสี้ยวเหล่านั้น
แม้แต่ละชิ้นจะไม่สามารถประกอบเป็นภาพสมบูรณ์ แต่เส้นขอบของกาลเวลาที่เคยมีอยู่กลับค่อย ๆ ปรากฏเด่นชัดขึ้น

สายตาของฉันไม่ได้มองหา ‘ร่องรอยการใช้งาน’ แต่กลับสนใจ ‘โครงสร้างที่เหลืออยู่หลังจากไม่ได้ใช้งานแล้ว’
แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ เมื่อเก็บรวบรวมเข้าด้วยกัน ก็เหมือนความหนาแน่นของความทรงจำในสถานที่นี้ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

ชั้นของกาลเวลาที่ไม่อาจย้อนคืนได้ยังคงปรากฏเป็นภูมิทัศน์ของพื้นที่นี้ แม้จะศึกษาข้อมูลในอดีตได้จากเอกสาร แต่ก็สัมผัสถึงอุณหภูมิของช่วงเวลานั้นไม่ได้อย่างแท้จริง

พื้นที่นี้เคยเป็นเมืองออนเซ็นที่ผู้คนมารวมตัวและความทรงจำทับซ้อนกันหลายชั้น วิธีที่แต่ละคนรับรู้ร่องรอยที่เหลืออยู่จะเปลี่ยนมุมมองต่อสถานที่นี้ไป ฉันรู้สึกว่ากาลเวลาไม่ได้หยุดนิ่ง แต่ยังคงดำรงอยู่ในรูปแบบใหม่

เป็นอย่างไรบ้าง?

การถ่ายภาพในคินุกาวะสำหรับคุณ umai_gohan คือการ ‘รับรู้’ มากกว่าการ ‘ค้นหา’ ตัวแบบ ขณะถ่ายภาพจะให้ความสำคัญกับสัญชาตญาณมากกว่าการจัดองค์ประกอบ และตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พื้นที่โดยรอบเปรียบเสมือนความทรงจำที่ต่อเนื่อง จึงเลือกใช้เลนส์ 135mm และ 80-200mm เพื่อรักษาระยะและถ่ายทอดแรงกดดันของพื้นที่อย่างเรียบง่าย คุณ umai_gohan ยังกล่าวว่าขณะตัดต่อภาพจะรู้สึกเหมือนได้ย้อนทบทวนความทรงจำผ่านภาพถ่ายเป็นครั้งแรก

ขอเชิญคุณไปสัมผัสความงามของจุดถ่ายภาพที่คุณ umai_gohan แนะนำด้วยสายตาของตัวเอง