photo poster project | วันที่เกิดบทสนทนาแห่งจิตใจ โดย RÇE | ISSUE #197

cizucu จัดนิทรรศการโฟโต้โปสเตอร์ ทั่วโลก ที่ทุกคนสามารถเข้าร่วมได้ง่าย ๆ เพียงเลือกเมืองและวันที่ต้องการ

โปรเจกต์นี้ที่เราเรียกกันว่า ppp ไม่ใช่แค่นิทรรศการภาพถ่ายธรรมดา แต่คือคอมมูนิตี้ที่ทุกคนสามารถแบ่งปันเรื่องราวของตนเองได้อย่างปลอดภัย และเป็นโอกาสในการเชื่อมโยงกับครีเอเตอร์จากทั่วโลกในโลกแห่งความจริง

ครั้งนี้เราได้พูดคุยกับ RÇE ผู้เข้าร่วม

สวัสดีค่ะ ฉันคือ RÇE ทำงานในฐานะผู้สร้างสรรค์ภาพเคลื่อนไหว ปัจจุบันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปี 3 และรับงานถ่ายทำ MV ในรูปแบบฟรีแลนซ์เป็นหลัก

ฉันเริ่มถ่ายภาพครั้งแรกตอนมัธยมปลายเพื่อเยียวยาตัวเอง แม้จะได้จับกล้องดิจิทัลมาตั้งแต่เด็ก แต่ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ถ่ายทอดอารมณ์ผ่านภาพ
เพราะไม่มีเงินซื้อฟิล์ม ฉันจึงเริ่มรีทัชภาพดิจิทัลให้ใกล้เคียงกับฟิล์มมากที่สุด และค่อย ๆ สร้างบรรยากาศที่อยากถ่ายทอดขึ้นมา

จุดเริ่มต้นคือได้เห็นโพสต์แนะนำใน Instagram ฉันชอบดีไซน์โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ของ มากจนต้องเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติม  

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าร่วมนิทรรศการที่มีเวลาพูดคุยเกี่ยวกับผลงานของตัวเอง ฉันคิดว่าการได้พูดคุยกับผู้คนผ่านผลงานน่าจะเป็นกุญแจสำคัญในการค้นหาตัวเอง
ฉันอยากรู้ว่าผู้ที่รักการถ่ายภาพแต่ละคนมองความหมายของการถ่ายภาพอย่างไร จึงตัดสินใจเข้าร่วม

ตอนแรกฉันรู้สึกประหม่าอย่างมาก แต่ก็สนุกมากเช่นกัน การนำเสนอผลงานในรูปแบบนิทรรศการครั้งแรก และการพูดคุยกับคนแปลกหน้าถือเป็นประสบการณ์ที่ท้าทายมากสำหรับฉัน

มีคนที่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันพูด และบางคนก็เล่าเรื่องราวของตัวเองหลังจากชมภาพถ่ายของฉัน ฉันรู้สึกยินดีมากที่ได้สัมผัสกับ “บทสนทนาแห่งจิตใจ” ผ่านผลงาน

ปีที่แล้วฉันได้พบเจอผู้คนมากมาย สัมผัสกับอารมณ์และความคิดของผู้อื่น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสูญเสียตัวตนเพราะได้รับอิทธิพลมากเกินไป

“ทำไมฉันถึงถ่ายภาพ” “ฉันถือกล้องเพื่ออะไร” — จนบางครั้งก็ไม่รู้ว่าต้องการถ่ายทอดอะไร

ปีนี้ฉันจึงตัดสินใจหันกลับมาทบทวนตัวเอง
เหมือนจมอยู่ในทะเลลึก หายใจไม่ออก มองไม่เห็นทั้งข้างหน้าและรอบตัว มีเพียงแสงริบหรี่ที่เห็นอยู่ลาง ๆ แสงนั้นคือสิ่งที่ฉันอยากเห็นและกำลังมองหา มันไม่ใช่ “ภาพลวงตา...?” แต่เป็นแสงที่แตกต่างออกไป

ในชีวิตประจำวัน ในการปฏิสัมพันธ์กับผู้คน มีเรื่องยากลำบากมากมาย บางครั้งก็เผลอเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น หรือรู้สึกไม่ชอบตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเกลียดชังแค่ไหน โลกก็ยังคงงดงามเสมอ เพียงแต่ “ความงดงาม” นั้นไม่ได้คงอยู่ตลอดไป จึงอยากจะเก็บรักษาไว้ให้เป็นนิรันดร์

ฉันเลือกภาพนี้หลังจากลังเลอยู่นาน เพราะมันสะท้อนตัวตนในช่วงเวลานั้น ฉันอยากเป็นคนที่ไล่ตามแสงต่อไป และอยากเป็นคนที่กล้าหันกลับมามองตัวเอง

สิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากครั้งนี้คือ “การถ่ายภาพไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”

ไม่ต้องมีเหตุผลในการกดชัตเตอร์ แค่ “รู้สึกชอบ” ก็เพียงพอแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นคนที่กำลังคิดมาก หรือผู้ที่อยากสัมผัสกับมุมมองและอารมณ์ที่หลากหลาย ขอแนะนำให้ลองใช้โอกาสนี้ทบทวนตัวเองผ่านภาพถ่ายอย่างช้า ๆ
ฉันได้นำโปสเตอร์กลับบ้านและครอบครัวก็ได้ร่วมชมอยู่พักหนึ่ง แม้จะเป็นภาพถ่ายเดียวกัน แต่เมื่อกลายเป็นโปสเตอร์แล้วบรรยากาศก็เปลี่ยนไป เป็นประสบการณ์ที่ดีและน่าประทับใจมาก