photo poster project | เก็บช่วงเวลาของตัวเองด้วยสีสันเฉพาะตัว by 블루문 | ISSUE #202

นิทรรศการโฟโต้โปสเตอร์〈photo poster project〉ที่จัดขึ้นทั่วโลกโดย cizucu เพียงแค่เลือกเมืองและวันที่ก็สามารถเข้าร่วมได้

โครงการนี้ที่เราเรียกกันว่า ppp ไม่ใช่แค่นิทรรศการภาพถ่ายธรรมดา แต่เป็นคอมมูนิตี้ที่ทุกคนสามารถแบ่งปันเรื่องราวของตนเองได้อย่างมั่นใจ และยังเป็นโอกาสในการเชื่อมโยงกับครีเอเตอร์จากทั่วโลกในโลกแห่งความจริงอีกด้วย

ในครั้งนี้ เราได้พูดคุยกับคุณ블루문 ครีเอเตอร์ผู้เข้าร่วม〈photo poster project〉

สวัสดีค่ะ, 저는 블루문 (บลูมูน) ค่ะ

“บลูมูน” หมายถึงพระจันทร์เต็มดวงครั้งที่สองในหนึ่งเดือน ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นสีน้ำเงินตามชื่อ นั่นคือความย้อนแย้งเล็ก ๆ ที่ฉันชอบ
แม้แต่พระจันทร์เต็มดวงที่เราคุ้นเคย ก็ยังมีช่วงเวลาพิเศษแฝงอยู่ ฉันอยากถ่ายทอดความพิเศษที่ซ่อนอยู่ในความธรรมดาออกมาในหลากหลายรูปแบบ ชื่อกิจกรรมนี้จึงมีความหมายเช่นนั้น

เพราะไม่รู้ว่าช่วงเวลา “หนึ่งเดียว” จะมาถึงเมื่อไร ฉันจึงถ่ายภาพด้วยสมาร์ทโฟน (Samsung Galaxy S24 Ultra) อยู่เสมอ

ฉันรู้จัก cizucu ครั้งแรกจากโพสต์ของคนอื่นที่เข้าร่วมนิทรรศการ
รู้สึกสนใจว่า “มีโลกแบบนี้ด้วย” จึงเริ่มวางแผนว่าอยากไปสัมผัสด้วยตัวเองสักวัน

แล้ววันหนึ่งก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วม ซึ่งทำให้ฉันประหลาดใจมาก (เหมือนเป็นโชคชะตาเลย!)

สำหรับฉันที่ไม่ถนัดการออกสู่สาธารณะ การเข้าร่วมครั้งนี้ต้องใช้ความกล้าอย่างมาก
แม้จะลังเลอยู่มาก แต่คิดว่าถ้ามีใครสักคนที่ชอบภาพถ่ายของฉัน ต่อให้ยากแค่ไหนก็ควรลองดู นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ตัดสินใจเข้าร่วม

ในวันงาน แทบไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมาก จึงสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่กดดัน
แต่พอเห็นว่ามีคนมาร่วมงานมากกว่าที่คิด ก็รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าอยู่บ้าง

ถึงอย่างนั้น หลายคนก็เข้ามาทักทายโดยที่ฉันไม่ต้องเริ่มก่อน ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจมาก
สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือทีมงานทุกคนใจดีมาก และตั้งใจฟังเรื่องราวของฉันอย่างจริงจัง ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

และการได้เห็น “ความหลงใหลในสิ่งที่รัก” ของผู้คนมากมายในพื้นที่เดียวกันนั้น เป็นประสบการณ์ที่พิเศษจริง ๆ
การได้สัมผัสกับความหลงใหลและการแสดงออกอย่างบริสุทธิ์ ทำให้ฉันได้คิดอะไรหลายอย่างและได้รับแรงบันดาลใจมากมาย

ภาพที่ฉันเลือกคือภาพที่ถ่ายในวันหิมะแรกของปี ขณะที่ฉันออกไปที่สวนหน้าบ้านด้วยความดีใจ แม้จะไม่ใช่โอกาสพิเศษก็ตาม

ฉันพยายามถ่ายทอดหิมะที่โปรยปราย ไม่ใช่ในแบบ “ภาพขาวโพลน” อย่างที่เคยถ่าย แต่เลือกถ่ายทอดผ่านสีของใบไม้ที่ร่วงหล่น
ในตอนนั้น ฉันรู้สึกว่า “อาจจะสามารถเก็บช่วงเวลาของตัวเองด้วยสีสันเฉพาะตัว” และเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง

ด้วยเหตุนี้ ภาพนี้จึงมีความหมายพิเศษในฐานะผลงานที่นำไปจัดแสดงเป็นครั้งแรก

การถ่ายภาพสำหรับฉันคือความพึงพอใจที่เกิดขึ้นได้ด้วยตัวเอง
แต่บางครั้งก็รู้สึกหลงทาง หรือสงสัยว่า “ฉันกำลังทำอะไรอยู่” หรือ “ควรทำอะไรต่อไปดี”

แม้จะไม่มีใครรอบตัวที่เข้าใจ “ความรู้สึกอยากถ่ายภาพ” ของฉัน ไม่ได้รู้สึกเหงา แต่ก็มีช่วงเวลาที่อยากพูดคุยเรื่องภาพถ่าย

ไม่ว่าจะเป็นคนแบบไหน สำหรับทุกคนที่รักการถ่ายภาพ
ประสบการณ์ที่ได้เห็นผลงานของตัวเองถูกมองอย่างตั้งใจ ได้แลกเปลี่ยนคำพูด และเชื่อมโยงกันอย่างแท้จริงนี้ เป็นสิ่งที่พิเศษมาก

ขอเชิญทุกคนที่รู้จัก cizucu ลองเข้าร่วมสักครั้งค่ะ