ฮิโระบอกเล่า | เสน่ห์แห่งเทคนิคการถ่ายภาพเมื่อร้อยปีก่อน | แผ่นกระจกถ่ายภาพ | Knowledge #457

เรื่องราวของครีเอเตอร์ผู้รักการถ่ายภาพ กับกล้องและเรื่องราวเบื้องหลัง "กล้องคู่ใจ" ที่สะท้อนทัศนคติและมุมมองชีวิตของแต่ละคน ในคอลัมน์นี้ ฮิโระ ผู้หลงใหลในกล้องและเทคนิคการถ่ายภาพจากกว่าร้อยปีก่อนจะมาถ่ายทอดประสบการณ์

ในยุคที่กล้องดิจิทัลมีประสิทธิภาพสูงและสามารถปรับแต่งภาพได้อย่างไร้ขีดจำกัด ฮิโระกลับเลือกเสน่ห์ของช่วงเวลาที่ไม่สามารถย้อนกลับไปถ่ายใหม่ได้ การบรรจุกระจกในห้องมืด การอ่านแสง และการรอคอยอย่างนิ่งสงบหน้ากล้องไม้ขนาดใหญ่ ความไม่สะดวกนี้ไม่ใช่เพียงความโหยหาอดีต แต่คือข้อจำกัดอันรุ่มรวยที่ทำให้เราได้เผชิญหน้ากับโลกอย่างจริงจัง

เสน่ห์ของภาพถ่ายที่ปรากฏบนผิวกระจกในฐานะวัตถุ เราจะพาคุณไปสัมผัสอย่างใกล้ชิด

"แผ่นกระจกถ่ายภาพ" หรือที่รู้จักในวงการว่า Glass Dry Plate คือวัสดุไวแสงที่เคลือบอิมัลชันเจลาตินบนแผ่นกระจก เป็นเทคนิคถ่ายภาพที่แพร่หลายในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จุดเปลี่ยนสำคัญคือแผ่นกระจกถ่ายภาพสามารถเตรียมไว้ล่วงหน้าและใช้งานในสภาพแห้ง ทำให้ไม่จำเป็นต้องดำเนินกระบวนการยุ่งยากเหมือนเทคนิคเปียกในสถานที่ถ่ายภาพ ช่างภาพจึงสามารถออกจากห้องมืดไปถ่ายภาพภายนอกได้สะดวกขึ้น อีกทั้ง George Eastman ยังมีบทบาทสำคัญในการทำให้แผ่นกระจกถ่ายภาพเข้าถึงง่ายและราคาย่อมเยาในประวัติศาสตร์การถ่ายภาพ

ภาพถ่ายเหล่านั้นมีมิติที่ลึกซึ้ง ราวกับแสงถูกจารึกลงบนผิวกระจกโดยตรง
เป็นภาพที่มีตัวตนอยู่จริงในฐานะวัตถุ ไม่ใช่เพียงภาพบนหน้าจอดิจิทัล
สิ่งที่ดึงดูดใจฉันคือโลกของเทคนิคแผ่นกระจกถ่ายภาพเมื่อร้อยปีก่อน

ฉันเริ่มต้นถ่ายภาพในช่วงที่กล้องดิจิทัลแพร่หลายแล้ว ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวคุมาโมโตะ กล้อง ที่แม่เคยใช้ก็ถูกค้นพบ

เครื่องจักรที่มีอายุกว่า 40 ปี หากได้รับการดูแลก็ยังกลับมามีชีวิตและใช้งานได้ ความจริงข้อนี้สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้กับฉัน จนเริ่มต้นเดินทางย้อนเวลากลับไปทีละก้าว

จากกล้องและฟิล์มหลากหลายชนิด จนกระทั่งไปถึงกล้องไม้ขนาดใหญ่และแผ่นกระจกถ่ายภาพอันหนักแน่นจากกว่าร้อยปีก่อน

ยุคปัจจุบันเป็นยุคที่เทคโนโลยีเซนเซอร์และการปรับแต่งไฟล์ RAW ก้าวหน้าอย่างมาก ทำให้สามารถแสวงหาการแสดงออกที่สมบูรณ์แบบได้แม้หลังถ่ายภาพ

แม้ฉันจะชื่นชอบช่วงเวลาแห่งการทดลองกับดิจิทัล แต่สิ่งที่แผ่นกระจกถ่ายภาพบังคับให้ต้องเผชิญกับ "ข้อจำกัด" กลับให้ความรู้สึกหรูหราอย่างต้านทานไม่ได้

การเตรียมแผ่นกระจกถ่ายภาพเริ่มต้นในความมืด
ในห้องที่มืดสนิท ฉันวางแผ่นกระจกที่ยังไม่ถูกเปิดรับแสงลงในโฮลเดอร์โดยอาศัยแสงเซฟไลท์สลัว ๆ ขณะนั้น ฉันคิดด้วยใจเต้นว่า "จะให้แสงแบบไหนสถิตอยู่ในภาพนี้ดีนะ"
การได้ถือแผ่นกระจกที่ยังว่างเปล่า คิดถึงวัตถุที่จะพบเจอหรือบรรยากาศที่ต้องการบันทึกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า สำหรับฉันแล้ว นี่คือพิธีกรรมที่ไม่มีสิ่งใดมาแทนที่ได้

เมื่อถึงสถานที่ถ่ายภาพ จะไม่มีโอกาสแก้ตัว
ต้องตั้งอุปกรณ์ขนาดใหญ่ อ่านแสงด้วยตาเปล่า ใส่ใจแม้แต่การเคลื่อนไหวของเมฆบนท้องฟ้า และโฟกัสสมาธิทั้งหมดเพื่อกดชัตเตอร์ บางครั้งต้องใช้เวลาถึง 30 นาที หรือแม้แต่ 1 ชั่วโมง

ความตื่นเต้นของ "การถ่ายภาพที่ไม่มีโอกาสแก้ตัว" นี้ ทำให้ฉันรู้สึกถึงโลกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

ใต้แสงไฟสีแดง เมื่อแผ่นกระจกจุ่มลงในน้ำยาล้าง ภาพถ่ายที่บันทึกไว้พร้อมกับอุณหภูมิและสีสันที่ไม่ควรปรากฏในภาพก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

แม้บางครั้งจะมีความคลาดเคลื่อนจากที่ตั้งใจ แต่ความไม่ชัดเจนนั้นเองกลับกลายเป็นหลักฐานว่าฉันอยู่ "ในช่วงเวลานั้น สถานที่นั้น" จริง ๆ

กล้องเมื่อร้อยปีก่อนสอนให้เรารู้ถึงคุณค่าของช่วงเวลาที่ได้เผชิญหน้ากับโลกอย่างจริงจัง หลังจากละทิ้งความสะดวกสบาย

ละวางความสะดวก แล้วสัมผัสน้ำหนักของกระจกที่ปลายนิ้ว บันทึกแสงในฐานะ "วัตถุ"
ขอเชิญทุกท่านมาร่วมสัมผัสประสบการณ์ที่ "ไม่สะดวก" แต่หรูหราสุดขีดนี้ไปพร้อมกับฉัน