ครีเอเตอร์ดาวรุ่งของไทยตอบ “3 คำถาม” | ppp เปิดตัวที่กรุงเทพฯ ประเทศไทย | ISSUE #169

เพื่อเฉลิมฉลองการเปิดตัว 〈photo poster project〉 ที่กรุงเทพฯ ประเทศไทย เราได้สอบถามช่างภาพชาวไทยที่กำลังทำงานอย่างโดดเด่นจำนวน 8 คน ด้วยคำถาม 3 ข้อ
ppp ครั้งแรกในประเทศไทย ซึ่งพวกเขาและเธอเหล่านี้เข้าร่วมด้วย จะจัดขึ้นที่ 〈The Shophouse 1527〉 ในวันที่ 21 และ 22 กุมภาพันธ์
ขณะนี้ได้เริ่มเปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมแล้ว และกำลังจะปิดรับสมัครในเร็ว ๆ นี้

สำหรับผมการถ่ายภาพมันเป็นมากกว่าแค่การบันทึกช่วงเวลาสำคัญเอาไว้ แต่มันคือตัวตนของผม ย้อนกลับไป 10 ปีที่แล้ว ผมได้ตกหลุมรักกับการถ่ายภาพด้วยเหตุผลง่ายๆ แค่ว่า อยากเก็บช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้กับตัวเองและความทรงจำ นอกจากที่การถ่ายภาพยังทำให้ผมพบเจอกับแพชชันที่แท้จริงของชีวิต

ผมเป็นคนช่างสังเกตุมากขึ้น มองสิ่งรอบตัวมากขึ้น สนใจในช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ที่หลายคนอาจจะมองข้ามไป กล้องถ่ายรูปมันเปรียบเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งในร่างกายของผมไปแล้ว ถ้าวันไหนขาดมันไปผมจะรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเอง

ผมอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของงานที่ให้คุณค่ากับการถ่ายภาพแบบนี้ เพียงแค่ได้ร่วมแสดงในครั้งนี้ มันอาจจะเป็นการจุดประกายแรงบันดาลใจให้กับใครที่กำลังสนใจในการถ่ายภาพได้อีกหลายคน

ผมเป็นคนที่มีปัญหาในการอยู่ในการพูดคุยกับคนแปลกหน้า และในอีกมุมนึง ผมมีสิ่งที่สนใจค่อนข้างหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นดนตรี ภาพยนตร์ ศิลปะ ซึ่งสิ่งเหล่านี้นอกจากผมจะสนใจมันแล้ว มันยังเป็นเครื่องมือที่ผมใช้สื่อสารอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองกับคนแปลกหน้าแทนการพูดคุยด้วย แต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่ามันตอบโจทย์ตัวเองมากที่สุด คือการถ่ายภาพ เพราะรูปถ่ายมันไม่จำเป็นต้องมีคำพูด ไม่ต้องมีการเคลื่อนไหว แต่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ เปิดโอกาสให้สื่อสารอย่างชัดเจน หรือจะให้เอาไปตีความต่อ ผมว่านี่คือเสน่ห์ที่ของการถ่ายภาพที่ผมหลงรักมัน

เอาจริงๆการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับทุกคนเป็นปกติอยู่แล้ว และก็ไม่จำเป็นว่าต้องถ่ายภาพถึงจะเปลี่ยนแปลง แต่การถ่ายภาพทำผมสนใจและสังเกตุสิ่งรอบตัวมากขึ้น แล้วก็ชอบจะหาแง่มุมที่สวยงามของสิ่งๆนั้น ซึ่งสิ่งที่ผมสนใจก็มักจะเป็นอะไรธรรมดาๆ ที่พบเห็นทั่วไปตามข้างทาง ริมถนน ถึงแม้ผมจะเป็นช่างภาพที่ถนัดถ่าย portrait แต่คุณสามารถจะพบอะไรเหล่านี้ได้ในงานภาพถ่าย landscape, cityscape ของผม

ผมคิดว่าภาพถ่ายมันจะเพิ่มคุณค่าได้ก็ต่อเมื่อมีคนอื่นๆได้เห็นมัน ซึ่งผมคิดว่าโปรเจคนี้ให้สิ่งๆนั้นกับผมได้ เปิดโอกาสให้คนสามารถรู้จักผลงานของผมได้มากขึ้น ช่วยให้ผลงานของผมเดินทางไปพบปะกับกลุ่มคนใหม่ๆนอกเหนือไปจากกลุ่มผู้ติดตามในโซเชียลมีเดียของผม เมื่อมีทีมงานติดต่อมาผมไม่ลังเลเลยที่จะตอบตกลง

ผมรักการถ่ายภาพเพราะมันคือวิธีที่ผมใช้เล่าเรื่องของโลกในแบบที่คำพูดอาจทำไม่ได้ ในฐานะนักธรณีวิทยา ผมมองภูมิประเทศแต่ละแห่งไม่ใช่เพียงสิ่งที่เราเห็นด้วยตา แต่คือชั้นประวัติศาสตร์ของโลกที่ถูกสลักไว้ด้วยเวลา การถ่ายภาพทำให้ผมสามารถถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านั้นให้คนอื่นได้สัมผัส ทั้งความงดงาม ความแข็งแกร่ง และความเปราะบางของธรรมชาติ ผมรักการได้เห็นผู้คนเข้าใจว่าเบื้องหลังภูเขา ทะเลทราย หรือธารน้ำแข็งล้วนมีต้นกำเนิดที่ยาวนานเกินกว่าชีวิตของเรา ภาพถ่ายจึงไม่ใช่แค่ภาพสวย แต่เป็นสะพานที่เชื่อมคนกลับมารู้จักโลกใบนี้มากขึ้น และหวังว่าจะทำให้พวกเขารักและปกป้องมันเช่นเดียวกับผม

การถ่ายภาพเปลี่ยนผมจากนักธรณีที่ทำงานกับข้อมูลและชั้นหิน ให้กลายเป็นนักเล่าเรื่องที่มองโลกผ่านอารมณ์และความรู้สึกมากขึ้น ผมเดินทางไปทั้ง 7 ทวีปเพื่อค้นหาความงดงามทางธรณีวิทยา และในระหว่างทาง ผมเริ่มค้นพบว่าภาพถ่ายไม่ได้สะท้อนแค่ภูมิประเทศ มันสะท้อนตัวผมด้วย ผมกลายเป็นคนที่ใส่ใจกับจังหวะของแสง รายละเอียดเล็ก ๆ ของธรรมชาติ และเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในแต่ละสถานที่มากขึ้น การเดินทางทำให้ผมตระหนักว่าความงดงามของโลกไม่ได้อยู่แค่ในตำรา หรือบนหน้าจอ แต่เกิดขึ้นตรงหน้าเราเสมอ ถ้าเรายอมออกไปค้นหามัน

ผมเข้าร่วม ppp เพราะผมเชื่อในพลังของภาพถ่ายในการสร้างความเชื่อมโยงระหว่างผู้คน ผมอยากให้ภาพถ่ายของผม ที่ถ่ายทอดความงดงามของโลกใบนี้ เดินทางไปไกลกว่าหน้าจอหรือเพจของผมเอง ผมหวังว่าการได้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์นี้จะช่วยให้คนที่เห็นภาพของผมเข้าใจโลกในมุมใหม่ เห็นคุณค่าของธรรมชาติ และบางที…จุดประกายให้ใครบางคนอยากรู้จักและปกป้องโลกใบนี้มากขึ้น โดยใช้ใช้ภาพถ่ายเป็นภาษาที่บอกเล่าเรื่องราวของโลกให้กว้างที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

สำหรับการถ่ายภาพคือการทำความเข้าใจโลกผ่าน "การมองเห็น" ที่ซื่อสัตย์ที่สุด มันไม่ใช่แค่เรื่องของอุปกรณ์ แต่คือการใช้ดวงตาและหัวใจสกัดเอาแก่นแท้ของมนุษย์ออกมา ดิฉันรักที่การถ่ายภาพสามารถหยุดเวลาและรักษาสิ่งที่เปราะบางที่สุดให้กลายเป็นความนิรันดร์ได้ มันคือภาษาที่เป็นสากลซึ่งสามารถสื่อสาร "เรื่องราวที่ไม่ได้ถูกพูดออกมา" (Unspoken Narratives) ให้ผู้คนทั่วโลกสัมผัสได้โดยไม่ต้องมีคำอธิบาย

การถ่ายภาพเปลี่ยนให้ดิฉันกลายเป็น "ผู้รับฟังด้วยดวงตา" ดิฉันเรียนรู้ศิลปะแห่งความสงบและการรอคอยจังหวะที่ความจริงและแสงมาบรรจบกันอย่างลงตัว ความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการทลายขีดจำกัดเรื่องเครื่องมือ สู่การเป็นครีเอเตอร์ที่ใช้สัญชาตญาณนำทางเลนส์อย่างเต็มตัว ดิฉันกลายเป็นคนที่ละเอียดอ่อนต่ออารมณ์รอบข้างมากขึ้น และเชื่อมั่นว่าวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมสามารถสร้างงานระดับ World-class ได้ในทุกเงื่อนไข

การเข้าร่วม ppp คือความมุ่งมั่นของ Urasha ในการสร้าง "ระบบนิเวศสร้างสรรค์" (Creative Ecosystem) ที่แข็งแกร่งในกรุงเทพฯ ในฐานะ Zeiss Brand Ambassador ที่ได้รับมอบหมายให้สร้างสรรค์งานสากลผ่าน Mobile Camera ดิฉันต้องการเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคุณภาพของภาพลักษณ์ดั้งเดิมและนวัตกรรมสมัยใหม่ เราไม่ได้อยู่ในยุคของการบันทึกภาพเพื่อเก็บไว้เพียงอย่างเดียว แต่เราอยู่ในยุคของการสร้าง "ความหมาย" ดิฉันต้องการแลกเปลี่ยนวิสัยทัศน์กับครีเอเตอร์แถวหน้า เพื่อร่วมกันวางรากฐานทางความคิดที่ยั่งยืน และขับเคลื่อนพลังของการมองเห็นให้กลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ครีเอเตอร์รุ่นต่อไปได้อย่างมีพลังที่สุด

ความรักในการถ่ายภาพของฉันเริ่มต้นจากภาพยนตร์ ตั้งแต่ยังเด็ก ฉันมักรู้สึกซาบซึ้งอย่างลึกซึ้งกับหนัง โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เงียบงันซึ่งทำให้เราร้องไห้ ยิ้ม หรือรู้สึกว่าได้รับความเข้าใจ ฉันตระหนักว่าฉากที่ทรงพลังเหล่านั้นมักเรียบง่าย เพียงแค่สายตาที่มองผ่านหน้าต่าง แสงที่ตกกระทบใบหน้าใครบางคนอย่างอ่อนโยน ช่วงเวลาเล็ก ๆ จากชีวิตประจำวัน

เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเริ่มสังเกตเห็นฉากคล้ายกันในโลกจริง แสงอาทิตย์ยามพลบค่ำที่ตกกระทบบนผนัง ใครบางคนที่ยืนรออย่างเงียบ ๆ ที่ป้ายรถเมล์ ช่วงเวลาธรรมดาเหล่านี้ล้วนมีความลึกซึ้งและความหมาย ฉันรักการถ่ายภาพ เพราะมันทำให้ฉันสามารถชะลอเวลา ให้เกียรติชีวิตที่เรียบง่าย และแบ่งปันอารมณ์ข้ามภาษา วัฒนธรรม และระยะทาง

เมื่อเวลาผ่านไป การถ่ายภาพได้หล่อหลอมวิธีที่ฉันใช้ชีวิตและมองโลก มันสอนให้ฉันชะลอจังหวะลง และเห็นคุณค่าในรายละเอียดเล็ก ๆ และช่วงเปลี่ยนผ่านชั่วครู่ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยมองข้าม ช่วงเวลาระหว่างทาง วินาทีที่คนส่วนใหญ่มักไม่ทันสังเกต มักจะเก็บงำความจริงใจและความจริงเอาไว้มากที่สุด

ผ่านการถ่ายภาพ ฉันได้เรียนรู้ว่าชีวิตธรรมดามีความลึกซึ้งและความหมาย ฉันเชื่อว่ามีศักดิ์ศรีและบทกวีอันเงียบงันอยู่ในกิจวัตรเรียบง่ายและช่วงเวลาที่ผ่านไป หน้าที่ของฉันในฐานะช่างภาพ คือเพียงแค่สังเกตเห็นมัน และเก็บรักษามันไว้

ฉันเข้าร่วม ppp เพราะฉันเชื่อมั่นอย่างยิ่งในจุดมุ่งหมายของมันที่ต้องการสร้างพื้นที่สำหรับการแบ่งปันความคิดและมุมมอง นิทรรศการนี้สร้างขึ้นบนพื้นฐานของการสนทนาและการเชื่อมโยง ซึ่งสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับแนวทางการถ่ายภาพของฉัน งานของฉันคือการถ่ายทอดอารมณ์และเชื้อเชิญให้ผู้ชมได้ทบทวนประสบการณ์ของตนเอง การได้เป็นส่วนหนึ่งของ ppp ทำให้ฉันสามารถแบ่งปันวิสัยทัศน์นั้นได้อย่างมีความหมาย และเชื่อมต่อกับผู้อื่นผ่านการเล่าเรื่องด้วยภาพ ขอบคุณที่ให้โอกาสฉัน :)

ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักการถ่ายภาพโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่มีช่วงเวลายิ่งใหญ่หรือจุดเปลี่ยนที่ดราม่าอะไรเป็นพิเศษ มันค่อย ๆ เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ จนการถ่ายภาพกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันไปเอง

ฉันเติบโตมากับกล้องและผู้คนที่สร้างภาพเป็นอาชีพ ตอนนั้นมันรู้สึกเป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันเห็นแล้วว่ามันหล่อหลอมวิธีที่ฉันมองโลกมากแค่ไหน ฉันสังเกตตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าการมองด้วยตาเปล่ากับการมองผ่านเลนส์นั้นให้ความรู้สึกต่างกัน ทุกอย่างดูเงียบลง มีสมาธิมากขึ้น ฉันยังจำได้ว่าตอนมองผ่านช่องมองภาพระดับเอวของกล้อง แล้วคิดว่า “ว้าว” ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่กับฉัน

เมื่อฉันมีกล้องตัวแรกเป็นของตัวเอง ทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้น ตั้งแต่นั้นมา กล้องแทบไม่เคยห่างกายฉัน การไม่มีมันติดตัวให้ความรู้สึกเหมือนขาดบางสิ่งที่สำคัญไป เหมือนออกจากบ้านโดยไม่ใส่กางเกงใน

ฉันไม่ได้ถ่ายภาพเพื่อพิสูจน์อะไร ฉันถ่ายภาพเพื่อจดจำ สำหรับฉัน การถ่ายภาพคือการใส่ใจ การสังเกตช่วงเวลาเล็ก ๆ และการบอกว่า “ฉันพบความงามในสิ่งนี้” หากใครบางคนรู้สึกบางอย่างที่ต่างจากที่ฉันตั้งใจไว้ ก็ไม่เป็นไร และสำหรับฉัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ฉันเริ่มถ่ายภาพประมาณช่วงมัธยมต้น หรืออาจจะต้นมัธยมปลายก็ได้ จริง ๆ แล้วตอนนี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจแล้ว ฉันบอกไม่ได้ชัดเจนว่าฉันเปลี่ยนไปเพราะการถ่ายภาพ เพราะการเป็นวัยรุ่น หรือเพราะสภาพแวดล้อมที่เติบโตมา บางทีมันอาจเป็นการผสมกันของทั้งสามอย่าง

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจ คือฉันเป็นคนชอบสังเกตมาตลอด แม้ก่อนจะเริ่มถ่ายภาพ ฉันก็รู้ว่าตัวเองเรียนรู้ได้ดีกว่าด้วยการมอง มากกว่าการฟัง ถ้ามีใครแสดงอะไรให้ฉันดู ฉันจะเข้าใจได้เร็วกว่าอธิบายด้วยคำพูด การถ่ายภาพจึงเหมือนเข้ากันได้พอดีกับส่วนหนึ่งของตัวฉัน

ฉันไม่ได้เริ่มเพราะอยากเป็นศิลปินหรือมืออาชีพ ฉันถ่ายรูปเพื่อน ๆ เพื่อเก็บความทรงจำเท่านั้น ระหว่างทาง ฉันได้เรียนรู้จากผู้คนในกองถ่าย จากหนังสือ และจากการดูคนอื่นทำงาน บางภาพก็ดูแปลก บางภาพก็ไม่ “ดี” แต่ฉันสนุกกับมัน และแค่นั้นก็พอแล้ว

การถ่ายภาพสอนให้ฉันรอบคอบ ฉันเคยเจอเหตุการณ์ “ข้อมูลหายหมด” จริง ๆ สองครั้ง ครั้งหนึ่งคือแฟลชไดรฟ์เข้าเครื่องซักผ้า และอีกครั้งคือการ์ด SD เสีย หลังจากนั้น ฉันจึงสำรองไฟล์เสมอ ถึงอย่างนั้น ความผิดพลาดก็ยังเกิดขึ้นได้

ฉันเป็นฉันในวันนี้เพราะการถ่ายภาพ ไม่ใช่เพราะช่วงเวลายิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง แต่มันเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่บังเอิญช่างสอดรู้สอดเห็นนิดหน่อยเท่านั้น

ครั้งนี้ฉันตัดสินใจเข้าร่วม ppp เพราะอยากนำเสนอผลงานของตัวเองในรูปแบบสิ่งพิมพ์ที่จับต้องได้ ก่อนช่วงโควิด ฉันเคยร่วมจัดนิทรรศการเล็ก ๆ กับเพื่อน ๆ ครั้งหนึ่ง ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่เติมเต็มอย่างแท้จริง และจุดประกายความหลงใหลในการถ่ายภาพของฉันขึ้นมาอีกครั้ง

การได้แสดงผลงานให้ผู้คนที่มีความสนใจคล้ายกัน ได้แลกเปลี่ยนความคิด และชื่นชมภาพของกันและกัน สร้างความเชื่อมโยงในแบบพิเศษ การได้พูดคุยอย่างลึกซึ้งถึงอารมณ์และเจตนาที่อยู่เบื้องหลังภาพถ่าย ทำให้ฉันตระหนักว่าความรู้สึกนั้นแตกต่างจากการโพสต์ภาพลงโซเชียลมีเดียอย่างมาก เมื่อเทียบกับการจัดแสดงในพื้นที่นิทรรศการ

ฉันดีใจมากที่ครั้งนี้ PPP จัดขึ้นที่กรุงเทพฯ มันสร้างโอกาสให้กับผู้ที่ไม่เคยจัดแสดงผลงานมาก่อน และในขณะเดียวกันก็เปิดรับผู้ที่คิดถึงประสบการณ์ของการนำผลงานของตนเองมาจัดแสดงอีกครั้ง

เพราะภาพถ่ายเป็นตัวการบันทึกความทรงจำครับ

คิดเยอะขึ้น ถ่ายน้อยลงครับ

เป็นโปรเจคที่น่าสนใจที่ได้เห็นมุมมองของช่างภาพอีกหลากหลายท่านในงานเดียวครับ

การถ่ายภาพเป็นเหมือนการบันทึกช่วงเวลานั้นไว้ เมื่อกลับมามองก็จะนึกถึงช่วงเวลานั้นที่เราหยิบกล้องมาถ่าย เป็นงานอดิเรกที่ดีเเละสามารถเริ่มได้โดยไม่ต้องมีประสบการณ์ ได้นำเสนอมุมมองผ่านตัวเอง เเละมีความอิสระในตัวเอง

ตั้งเเต่เริ่มถ่ายภาพ ทำให้เป็นคนละเอียดมากขึ้น มองหาความสวยงามในสิ่งต่างๆเเละถ่ายรูป กล้องพาผมไปในที่ใหม่ๆ ในหลายๆประเทศ พบเจอผู้คนต่างๆ ทั้งช่างภาพเเละตัวนาย/นาง เเบบ ได้สื่อสารกับผู้คนผ่านผลงาน ผ่านการถ่ายภาพ คิดว่าการถ่ายภาพเป็นเหมือนดนตรี คือไม่มีกำเเพงภาษา ผู้คนสามารถชื่นชมเเละสื่อสารกันด้วยภาพถ่าย

การได้เจอคนที่ชื่นชอบในการถ่ายรูปเหมือนกัน ได้พูดคุยกันต่อหน้าดีกว่าคุยกันผ่านทางออนไลน์ เเชร์ประสบการ เเลกเปลี่ยนมุมมอง เเละต้องการทำให้คอมมูนิตี้ถ่ายรูปดีขึ้น