photo poster project | ความรู้สึกที่ทำให้คุณรักการถ่ายภาพอีกครั้ง by laoi | ISSUE #94

ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว cizucu ได้จัดงาน photo poster project (フォトポスタープロジェクト) ทั่วประเทศ เพียงแค่ส่งภาพถ่ายของคุณไปยัง cizucu คุณก็สามารถเข้าร่วมงานนิทรรศการโปสเตอร์ภาพถ่ายนี้ได้ และยังมีโอกาสพบเพื่อนช่างภาพใหม่ๆ ที่คุณยังไม่เคยรู้จักมาก่อน

ในครั้งนี้ เราได้พูดคุยกับคุณ laoi หนึ่งในครีเอเตอร์ที่เข้าร่วมงาน photo poster project

สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออาโออิ ฉันสนุกกับการถ่ายภาพเป็นงานอดิเรก โดยส่วนใหญ่ฉันใช้กล้อง FUJIFILM และเลนส์เก่าๆ ฉันชอบถ่ายภาพดอกไม้ตามฤดูกาล เพื่อนๆ มือของผู้คน และแสงแดดที่ลอดผ่านต้นไม้

ฉันเคยมีความฝันที่อยากจะจัดนิทรรศการเดี่ยวของตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี จนกระทั่งได้รู้จักกับ photo poster project ซึ่งเป็นนิทรรศการภาพถ่าย

ฉันไม่เคยเข้าร่วมนิทรรศการภาพถ่ายมาก่อน และก็ลังเลว่าคนที่ถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกอย่างฉันจะเข้าร่วมได้ไหม แต่ในเมื่อมีโอกาส ฉันจึงตัดสินใจเข้าร่วมเพื่อเรียนรู้และเตรียมตัวสำหรับการจัดนิทรรศการในอนาคต

ปกติฉันมักจะดูภาพถ่ายในขนาดเล็กๆ บนสมาร์ทโฟน และกังวลว่าถ้าพิมพ์ภาพขนาดใหญ่จะเห็นข้อบกพร่องหรือเปล่า แต่ฉันได้เรียนรู้ถึงความงดงามของการขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น ซึ่งทำให้ฉันได้มุมมองใหม่ๆ และสนุกกับการสังเกตภาพอย่างละเอียด

ปกติฉันมักจะเลื่อนผ่านภาพถ่ายที่ไม่ใช่แนวที่ฉันชอบ แต่ในงานนี้ ฉันได้ใช้เวลาชื่นชมภาพถ่ายแนวอื่นๆ และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่สนุกมาก นอกจากนี้ การได้พูดคุยกับผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ เกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องหลังภาพถ่ายและชีวิตของพวกเขาผ่านกล้อง ยังเป็นแรงบันดาลใจที่ดีอีกด้วย

แม้ว่าฉันจะรู้สึกประหม่า แต่ cizucu ได้สร้างบรรยากาศที่ดี ทำให้ฉันได้ใช้เวลาที่มีคุณค่า

ธีมของงานคือ “ภาพที่อยากเล่าเรื่อง” ฉันจึงเลือกภาพที่ทำให้ฉันยิ้มและนึกถึงความทรงจำทุกครั้งที่มอง เป็นภาพที่ฉันถ่ายตอนที่เคยอาศัยอยู่ในประเทศลาว ซึ่งเป็นประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลาวเป็นประเทศที่ร้อนตลอดปี ฉันมักจะกางร่มเพื่อหลบแดดและมองพื้นขณะเดิน ซึ่งทำให้ฉันพบดอกไม้ที่ร่วงหล่น แสงแดดที่ลอดผ่านต้นไม้ และการค้นพบที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ฉันจึงรู้สึกว่า “การมองพื้นขณะเดินก็ไม่เลวเลย”

แม้ว่าจะมีขยะที่ถูกทิ้งไว้ในที่ที่ไม่ควร ฉันมักจะตั้งคำถามว่า “ทำไมถึงทิ้งไว้ตรงนี้?” หรือ “ทำไมถึงทิ้งแบบนี้?” และจินตนาการถึงเรื่องราวเบื้องหลังการทิ้งขยะนั้น ภาพนี้ทำให้ฉันนึกถึงลาวและอยากเล่าเรื่องราวทุกครั้งที่มอง

นี่คืองานที่ไม่ได้วัดคุณค่าของภาพถ่ายจากจำนวนผู้ติดตาม ไลก์ หรือคอมเมนต์ แต่เป็นงานที่ทำให้คุณได้ค้นพบความงดงามของภาพถ่ายและความรู้สึกที่คุณมีต่อภาพนั้น ฉันเองก็เคยลังเลและประหม่า แต่สิ่งที่ได้รับจากการเข้าร่วมมีค่ามากกว่าความกังวลเหล่านั้น!

ฉันได้มีส่วนร่วมตั้งแต่การเตรียมงาน และการได้เห็นสถานที่จัดงานค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างก็เป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น การได้ทำงานช่วยลดความประหม่าได้ ฉันขอแนะนำเลยค่ะ!